Құлагер

Керейдің ас болған соң осы шалы

Ағылды алуан жүйрік қосылғалы.

Қаптасты кұмырсқадай қырға қазақ,

Ac емес, шегірткенің жосылғаны.

Қараөткел келіп жатыр, Қарқаралы,

Кереку, Баян, Семей, Торғай – бəрі.

Жетісу осында кеп құйып жатыр,

Арқаға аунап шөкті Қаратауы.

Əр жақтың қошқарлары, марқалары,

Əр жерде ауыр қотан, алқалады.

Жиылды Сағынайдың сорпасына,

Асын жеп, атын шауып тарқағалы.

Əр елдің бұқалары, өгіздері,

Қызыл көз, саба құрсақ – семіздері,

Жерлерден жарты ай жүріп келгендер бар,

Келіпті пəленше де дегізгелі.

Дейміз бе осыларды нені іздеді?

Жын қуды астың етін жегізгелі.

Арқаға аударылды ас дегенге

Лақылдап Балқаш, Арал теңіздері.

Жан-жақтан ағытылды сабаны артып,

Түсіріп, дүрілдеп жүр табақ тартып.

Кісіге шыпылдады ақ ордалар,

Қалың ат ер-тұрманы етіп жалт-жұлт.

Байланған қыс бордақы домалантып,

Сойылды талай мертік, талай шартық.

Соларға бір сұғынды Сұрпақбайлар,

Мал сойып, табақ тартып, сорпа қалқып.

Арқаның жазы жібек, жері сая;

Қоңыр жаз самал соққан күн жылмая.

Қазақты асқа келген Арқа күтті,

Су беріп бал бұлақтан, кілем жая.

Тəтті жал, қазы, қарта мая-мая,

Дамылсыз дастарқанды жүрген жая

Жігіттер тынымы жоқ, табақ тасып,

Болғансып терлеп-тепшіп, бая-шая.

Шалдар да былыш-былыш қақырынған.

Сары қымыз салқын үйде сапырылған.