Құлагер

Қалың топ, қара құрық, қамыс кісі

Толықсып, желді күндей жапырылған.

Ақсақал ат əкелген ата ұлынан.

Əр елдің дəріптеген батырынан,

Біреуді білмесе де нəн деседі –

Шіреніп насыбайды атуынан.

Бір үйде тұздықтаған тəтті табақ,

Бір үйде ет тартылмай қаққан жалақ.

Бір жерде табақ теуіп, етке өкпелеп,

Боқтасып бір үй жатыр жерді сабап.

«Шорманның Оқасы!» деп шапты анталап,

Бір үйді қырғыз алды – Шабдан манап,

РћСЏР·С‹ Қараөткелдің Р?змаилов

Бір үйде лəйліп отыр ішіп арақ.

Жиынға ояз мінген бір арғымақ

Тыншымай мамағашта тұр қарғылап.

Тұқымы, тобылғыдай тор қасқаның,

Алынған француздан аңғарылып.

Бүгіліп бауырынан, жүйрік жарап,

Жан-жақтан келіп жатыр не желді аяқ.

Көл асқа қыр қазағы құстай қаптап,

Топырлап қонып жатыр үйге тарап.

Бір үйде бəйбішелер бауырсақтай,

Ауызы еттен, майдан дамыл таппай,

Сүртініп сорпа терін жеңіменен,

Ұзын күн істеп отыр қарнын қаптай.

Келіншек – жас жауқазын, сарымсақтай,

Қыздар да пісіп отыр, қауыншақтай,

Ақ тамақ, алма бетті арулар жүр,

Қыдыржан бақалшылар сабыншықтай.

Бір үйде қобыз даусы шымыраған,

Күңіреніп кейде, бірде ыңылдаған.

Бір кезде бебеу қағып, күшіктей боп

Қыңсылап, сыңсығандай күй жылаған.

Бір үйде домбыра да ыңыранған,

Қыр күйі құлдыраған, бұлдыраған,

Қос ішек «Қосбасарды» сылқылдатып,

Жүректі жұлып жеуге күй жынданған.