Құлагер

Кавказдай таласпайды аспан-көкпен,

Қаһарлы Хантəңірі емес қар бекіткен,

Алтайдай асу бермес асқар емес,

Жөңкедей жолсыз емес құж-құж біткен.

Көкшетау жер жаннаты жеке біткен

Бір сұлу кең далада бойын күткен.

Жомарт тау дастарқанды, момақан тау,

Шипа тау тазартатын барлық дерттен.

Көкшетау көп жердің бір көркем жері,

Қыз орман Бурабайдың мөлдірлері.

Жамылып жасыл барқыт асыл құндыз

Түрленген тотықұстай тау көркемі.

Сайраған бұлбұлындай əншілері,

Зулаған дүлдүліндей жүйріктері.

«Хан тұрып қазағыңа, ханды ант ұрған»,

Қонысы Абылайдың бір күндегі.

Қазақтың əсем жері Арқасында.

Арқаға жетер Арал, Балқашың ба?

Сырымбет, Зеренді, Р?ман, Айыртаулар

Арқаның тізілгендей алқасына.

Арқаның алқа қонған даласына,

Ауылдай таулар отыр жарасымда.

Алапқа бетегедей киіз төсеп,

Оранған орманды тау ағашына.

Бұлақтың тəттісі де, тазасы да,

Көлдердің кең мөлдірі тап осында.

Айдыны ала шұбар, құс қиқулар.

Ауыл, мал, масаты көл жағасында.

«Ауылы Сырымбеттің саласында.

Ақ сұңқар ғашық болып баласына».

Құмар боп жерден жүйрік, көктен құсқа,

Тұр таулар əн шырқалған арасында.

«Ол күнде осы тауда жалғыз жан жүр,

Дүниеден аулақтанған дабыр-дүбір.

Қара шал қайыңды отыр көлеңкелеп,

Бір қу бас шал үстінде ілулі тұр.

Неткен жан, əлде даңғыл, əлде мұңғыл?

Бұл өзі əн күңірентіп айтады жыр».