Құлагер

–

Осылай ертегі қып кетуінде

Елдің де ескі ауызында жоқ па екен сыр?

Салғанда шалқып, шырқап əр түрлі əнге,

Осы шал ұқтырғандай көп əңгіме.

Жетісу, Ертіс, Арқа жүрген жаттап

Байбайлап салған əнін «Құлагерге».

Кетсе де шалдың өзі көптен көрге,

Жайылған əні, сөзі жалпақ елге.

Елімнің есігінен иттер қуған

Сорлының сүйреген ел басын терге.

Жақсының жақсылығын жан айтады,

Сондықтан «Құлагерді» бəрі айтады.

Егіліп əндеріне, сөзін тыңдап,

Ерінді ел қиялы дардайтады.

Қазақта Құлагерді көп айтады,

«Серінің серігі еді» деп айтады.

«Ат сыры иесіне мəлім» деп жұрт,

Тегінде мал көрмесе, неге айтады.

Заманда сонау сарсаң Ақан тұрған,

Ол заман – ерге тұсау, зорға думан.

Жалмап жеп айналасын аш кенедей,

Семірген жұрт қанына нелер жуан.

Хан қабан – халық құлағын бұрап тұрған,

Бүйі би – билеп-төстеп сұрап тұрған.

Қор қылып ақ алмасты отқа көсеп,

Жүз-жүз жар теңін таппай жылап тұрған.

Барымта – ел шулатып жылқы қуған,

Əупілдек батыр шыққан əр рудан.

Ел құнға жұма сайын бір жығылып,

Қара нар, қалы кілем бітім қылған.

Қанды кек ел арасын ушықтырған,

Қорқауды қол табылмай тұмсыққа ұрған.

Асыл ер, арманды жар опық жеген,

Албасты əлсіз жанды тұншықтырған.

Қырдағы қара сойыл бақандаған,

Қалада қара жүрек қаһарланған.

Тұсында сері болсын, пері болсын,

Ұнайды өмірімен Ақан маған.