Құлагер

Ол күнде қазақ мұндай жасармаған,

Құл мен күң қожасынан аса алмаған.

Жарлыға, жалғызға да дес берді ме,

Жыландай ысқырынған заһар заман.

Керексіз кісі болған ол заманға,

Қайткенмен бір жұмбақ сыр бар Ақанда.

Ез болмай, елге сыймай кім тұра алған,

Жалғыз боп жанаса алмай барлық жанға.

Түскен жан сондай күйге сұм жалғанда

Ескеріп енді ойлансақ тегін жан ба?

Қыңыр жан қырық кісімен қырпышақ боп,

Ел таппай өте берген неге арманда?

Ішінде өрті жанып басылмастай,

Шемеңдеп дерті кеткен ашылмастай.

Тентіреп тауда, таста неге жүрді,

Тасталып танылмаған асыл тастай?

Бай басып, батыр əлде жасқаған ба,

Би тауып, шерін шындап ашпаған ба?

Сұңқар құс сүймеген бір жұмыртқасын

Ұядан садағалап тастаған ба?

Таба алмай тыныштықты туған елде,

Кете алмай біржолата бөтен жерге,

Тартқанда жалғыздықтан жаны қорлық,

Төсеген талай ерлер оққа кеуде.

Жақсы боп елден өлім талай ерге,

Аз ба екен оққа ұшқандар дуэльдерде?

Өлімді жан қорлықтан жақсы көрген

He дейміз Лермонтов пен Пушкиндерге?

Өмірде бастырмастан көңілін өрге,

Кім еді ел талантын тыққан жерге?

Қыз емес, қара күш пен қаңқу сөздер

Ертерек ер жүрегін көмген көрге!

Өмірде солардайын қорлық тартқан,

Сұм заман өткір жанды қор қып баққан.

Жаралап ер жүрегін жау қанжары,

Ысқырып жылан өмір жанын шаққан.