Құлагер

Лермонтов болмағанмен біздің Ақан,

Кісі ме ед ақындықтан құралақан?

Ортасын олқы көрген бұл да дара,

Р?меген иттерге бас сері, дарқан.

Еріксіз ерте туған ел еркесі,

Жетпестен қиылатын ер желкесі.

Лермонтов, Пушкин көктен атылған құс,

Түскен бе Көкшетауға көлеңкесі?

Қайт болып қара күштен меселдесі,

Халықтың қайғыда өткен нешен досы.

Жаныштап жұрттың жанын жерге тыққан

Қара күш, қаңқу сөздер – кеселді осы.

Тегінде тегін бе екен Ақан сері,

Бұл да бір емес пе екен елдің ері?

Өз ұлы, өз ерлерін ескермесе,

Ел тегі алсын қайдан кемеңгерді?

Туғаны Арқадағы Арғын елі,

Өскені Көкшетаудың шалғын жері,

Ащы тіл, асау мінез қылығынан

Атанып кетпеді ме «Азғын», «Пері»?

Лақабы – əлде əулие, əлде пері,

Арқаның атақтысы Ақан сері.

Көкшеде сұлу сүйіп, өлең айтқан

Бұлаңдап тақымында Құлагері.

Көкшеге жаз көк жібек жапқандайын,

Көкшеге қыс ақ күміс шапқандайын.

Көкше қыз күзде киіп қырау ішік,

Көк айна – көлі қыста қатқандайын.

Жамылған қыста ақ үзік ақ қардайын,

Төселген жазда кілем мақпалдайын.

Қырдағы ел «Құлагердің» əнін тыңдап,

Былайша əңгімелер Ақан жайын:

Ақан

Бурабай бір таза жер «пері» жүрген…

Онда жоқ жын мен сайтан өріп жүрген.

Ағашқа атын байлап көлеңкелеп,

Ақан ғой анда-санда келіп жүрген.

Ақандай осы тауда сері жүрген,

Су ішіп, тауда шие теріп жүрген.