Құлагер

Қайыңдай мінсіз, таудай таза жігіт,

Көң-қоқыр, былапыттан жеріп жүрген.

Жасынан иеленген баласындай,

Талпынып Көкшетауға анасындай.

Көліне бетін жуып, ат суарған

Арқаның бір сиқырлы айнасындай.

Сұрша тал – сұлу қолдың саласындай,

Қып-қызыл қайың – қыздың баласындай.

Жамылған жанат ішік, мөлдір сұлу,

Көзінің Көкше көлі шарасындай.

Кісі емес Ақан төрде билік айтқан,

Ұры емес, ауыл торып, ел шулатқан.

Молда емес, мешіт салып, зекет алып,

Нəжісін дүниенің бойға жаққан.

Ол емес жəне өзінің малын баққан,

Жалшы емес жəне байдың отын жаққан.

Кісіні ит етінен жек көретін

Дау қуып, арыз айтып, биге шаққан.

Төренің тұсындағы қасына ерген,

Өзін ел кұрмет қылған көрген жерден.

Жерлерді тоқты сойған топыр қылып,

Сал сүрей, саңлақ мініп, сұлу сүйген.

Жүйрік ат, сонар саят, қыз-қырқынмен

Өмірді өткізген жан өз ырқымен.

Өмірдің ащы емес, тұщысында

Қызықтап жігіт ойын, қыз күлкімен.

Сандақ ед шыққан мыңнан, озған жүзден,

Көп сұлу көзін сүзген күнді өткізген.

Қызықтың айдынына құлаш ұрып,

Армансыз қаздай қалқып, қудай жүзген.

Солардан келе-келе жаны безген,

Өмірде əлсіздігін əбден сезген.

Сезгір жан, нəзік көңілін азап алып,

Жабырқап, жапан түзді жалғыз кезген.

Кісі емес көп қатынды үйірлеген,

Болған жоқ бір пендеге тию деген.

Текті құс тазалықты қолына ұстап,

Арманы-ақ сұлулықты сүю деген.