Еңлік – Кебек

Тарбағатай, Шыңғыстың жан-жағында

Көшпелі көп қалмақ бар бұрын тұрған.

Қырылған соң қалмақтар жаман сасқан,

Нұржайсаң, Шəуешектен өте қашқан.

Ата қоныс – Арқаны босатып ап,

Қазақ келіп қалмақтың орнын басқан.

Қалмақты шабысуға Мамай келген,

Босап қалған Шыңғысты көзі көрген.

Барған соң Жеті момын жақсысына,

«Хан Шыңғыс босады» деп хабар берген.

Момынның жартысы айтқан «барамыз» деп,

«Ата қоныс Шыңғысты аламыз» деп.

Атығай, Қарауыл мен Бəсентиін

Көшпепті «біз осында қаламыз» деп.

Туысқанын қия алмай, «жүр, – деп, – сен де»,

Көп айтқан Кеңгірбай мен Қараменде.

Бос тұрған соң Шыңғысқа Матай қонған,

Біздің ел əне-міне деп жүргенде.

Тобықты, Қанжығалы көшкен сонда,

Өзге Момын көше алмай қалған онда.

«Шыңғысты Матай алды» дегенді естіп,

Қанжығалы қалыпты орта жолда.

Келгені Тобықтының осы маңға

Мың жеті жүз сексенге тақалғанда,

Елді бастап əкелген Мамай батыр

Орда, Көкен, Ащысу, Доғалаңға.

Əр топта да батыр бар некен-саяқ,

Сүйтсе де батыры көп Жуантаяқ.

Қырды алып, Бөктерге таласыпты,

Матай-Сатай дегенді тыңдамай-ақ.

Қабекең де өрлепті Шидің бойын,

Шөбі шүйгін жер ғой деп малға тойын.

Кейде жау боп Матаймен, кейде бітіп,

Есі-дерті – Шыңғыста, айтпайды ойын.

Қалқаман мен Мамырды жаздым бұрын,

Оқығандар, байқадың оның сырын.