Еңлік – Кебек

Сонда Шақшақ Жəнібек сөз сөйлепті:

«Балалар! Осы жолды ұмытпа, – депті,

«Ақтабан шұбырынды» – мұның аты,

Құдай қосса, алармыз біз де кекті!»

Сол жерде тамам қазақ жыласыпты,

Құдайдан «артын бер» деп сұрасыпты.

Тыныққан соң қалмақтан кек алуға,

Сөз байлап уағдамен ұнасыпты.

Арғындар сол көшкеннен көше берді,

Батырлары жер шалып, қоныс көрді.

Есіл, Нұра, Сарысу, Қарқаралы,

Шалқар көл, Ұлытаудан алды жерді.

Орнығып қалың арғын сонда қалды,

Жеті момын олардан өте салды.

Ор, Елек, Ойыл, Қиыл қыстамақ боп,

Жаз жайлауға Мұғаджар тауын алды.

Кіші жүз өте көшті Орал жаққа,

Əбілқайыр хан еді мінген таққа.

Мың жеті жүз отыз бір шамасында

Орысқа уағда берген қарамаққа.

Соны естіп Жеті момын қайта ауыпты,

Орыстан көреміз деп бір қауіпті.

Мұғаджардың күншығыс жағына өтіп,

Ырғыз, Торғай дейтұғын жер тауыпты.

Сол жерде жайлап, қыстап жатып алды,

Қалмақтан барымталап жиды малды.

Ұлы жүзде үлкен хан Əбілмəмбет

«Қалмақпен соғысам» деп хабар салды.

Орта жүзден де аттанды Сəмеке хан,

Үш жүзден жиылыпты бірталай жан.

Шеп құрып қара-қарсы соғысқанда,

Қазақ жеңіп, қалмақтан кегін алған.

Сол соғыс – хан Абылай келген кезі,

Қалмақтың сыбағасын берген кезі.

Керек болса оқыңдар шежіремнен,

Жазылған сонда анықтап түгел сөзі.

Сонан кейін қалмақты қазақ қуған,

Жиылып шаба берді ойдан, қырдан.