На дняпроўскім лузе

«Цiкава, што зараз сказаy бы сваiм вучням Пятро Тарасавiч?» – з горыччу падумаy Вiктар.

Двое y дарозе

Васiль любiць гэтую дарогу. Паабапал шляху стаiць густы задуменны, крыху нават таямнiчы лес. Зiхацяць-пералiваюцца промнi сонца y вершалiнах магутных соснаy. Як дзяyчынкi y карункавых сукенках, расселiся маладыя елачкi.

Па гэтай дарозе Васiль ездзiць ужо больш як год. Дастаyляе малако з калгаса на маслазавод. Машына яму дасталася ад старога вопытнага шафёра Макаравiча. Той гадоy дваццаць працаваy на ёй, шанаваy надзвычай.

Ідучы на пенсiю, даверыy яе Васiлю. Бачыy, што хлопец любiць тэхнiку, i y яго руках гэтая, як жартавалi таварышы, «старая калымага» яшчэ паслужыць.

Вось i знаёмы паварот з галоyнай магiстралi на дарогу y райцэнтр. Тут часта галасуюць пасажыры, якiя прыходзяць сюды з лясной вёсачкi. Васiль заyсёды падвозiць. Асаблiва цiкава ехаць, калi цётка цi дзядзька трапяцца гаваркiя. Якiх толькi гiсторый не наслухаешся! Адно матай на вус.

На мiнулым тыднi яго спынiла тут жанчына.

Напрамiлы Бог прасiла заехаць у вёску, забраць яе малога y бальнiцу.

Васiль на момант задумаyся: часу затрацiць шмат, а сонца пячэ – малако можа сагрэцца. Але жанчына ледзь не плакала. І Васiль згадзiyся.

Як на бяду, на вузкай лясной дарозе машына загрузла y вялiзнай лужыне. Добра-такi павазiyся Васiль, пакуль выбраyся. Хворае дзiця ён завёз у бальнiцу, i жанчына адразу кiнулася шукаць урача.

Калi Васiль прыехаy на завод, малако сапраyды сагрэлася. І вось учора на агульным заводскiм прафсаюзным сходзе пасля вырашэння розных пытанняy зачапiлi i яго, Васiля.

Асаблiва гарачыyся шафёр Аyраменка Пятро.

– Едзе iншы, варон ловiць, а нам гэта бокам вылазiць! З-за розных недацёп квартальная прэмiя накрыецца! – чым больш гаварыy Пятро, тым больш гнеyным рабiyся яго голас. Пятра не перабiвалi, многiя згодна кiвалi галовамi.

Яго падтрымаy галоyны iнжынер:

– Можа, яшчэ да дзяyчат куды заехаy! Бяры прыклад з Аyраменкi: нi разу за пяць гадоy не спазнiyся.

Ад крыyды y Васiля да горла падкацiy камяк. Памкнуyся yстаць, расказаць усё, але не паспеy: паклiкалi да тэлефона. Званiy брат з суседняга горада, дзялiyся радасцю: нарадзiyся сын. Пасля размовы на сход вяртацца Васiль не захацеy.

…Сёння на павароце пасажыраy не было. Яно i зразумела: самы разгар лета, усе y полi ды на агародзе, раз’язджаць асаблiва няма калi.

Да гарадка заставалася тры кiламетры, калi Васiлю не пашанцавала. Заклiнiла матор.