На дняпроўскім лузе

«Вось i зноy будзе Аyраменку нагода палаяць мяне, – у роспачы падумаy Васiль. – Цяпер ужо малако скiсне, факт». Толькi падумаy гэтак Васiль, як паказалася машына Пятра Аyраменкi.

Хоць i думаy Васiль пра яго няпрыязна, але yзрадаваyся. Свой чалавек не пакiне на дарозе, возьме на буксiр. З вiнаватай усмешкай ён выйшаy з-за паднятага капота насустрач Аyраменку. Той крыху пацiшыy ход, памахаy рукой, маyляy, спяшаюся i…паехаy.

– Стой! – закрычаy Васiль. – Пачакай!

Але Аyраменка yсё больш аддаляyся.

«У такога малако не скiсне» – са злосцю падумаy Васiль. На яго шчасце неyзабаве пад’ехаy малады хлопец з аyтабазы, амаль равеснiк.

– Не бядуй, браток, – супакоiy ён узрушанага Васiля, – свет не без добрых людзей. Зараз паiмчым!

І палез па трос.

Некалi

Максiм вяртаyся з роднай вёскi. Не наведваyся туды больш як пяць гадоy. За гэты час разраслiся прысады, а хаты як быццам сталi меншымi, некаторыя нават i не пазнаць. Нi родных, нi сваякоy у Максiма там ужо няма.

Але ёсць выдатныя суседзi, гасцiнныя аднавяскоyцы. Хто нi сустракаy на вулiцы, усе настойлiва запрашалi да сябе.

Спынiyся Максiм у былога суседа, брыгадзiра Данiлы Антонавiча. Малады яшчэ мужчына, энергiчна i yдала гаспадарыць у роднай вёсцы Каменка. Ён i яго жонка Нiна, якая працуе y паляводчай брыгадзе, расказалi госцю yсе навiны…

Ад хвалявання, уражанняy ад сустрэчы з аднавяскоyцамi y галаве быy сапраyдны калейдаскоп. І yвесь час не давала спакою, свiдравала адна думка: нешта забыy, не споyнiy, не зрабiy…

Вырашыy выкарыстаць апрабаваны yжо спосаб – пераключыy думкi на iншае, на працу, сям’ю, калег.

І yспомнiy! Гэта ж ён не зайшоy да старой Марылi, жонкi дзеда Мiкiты! Старой яе назваць i язык не паварочваyся, бо запомнiy яе адносна маладой. Яна разам з Мiкiтам, якi быy значна старэйшы за жонку, бавiла доyгiя зiмнiя вечары y хаце Максiмавага бацькi. Мужчыны yспамiналi баi на фронце y гады Вялiкай Айчыннай вайны. Марыля ж мела своеасаблiвы талент – пераyвасаблялася, капiравала мову, жэсты, мiмiку, характэрныя рысы таго, пра каго расказвала. Замуж яна прыйшла з суседняга мястэчка. Агульных знаёмых было шмат, i Марыля смяшыла yсiх. Расказвала пра розныя смешныя здарэннi, выпадкi, размовы. І так было весела вечарамi!

І вось зараз зашчымела y Максiма сэрца, што не зайшоy, не павiтаyся, не пабачыyся. «Іншым разам адразу ж зайду да яе», – цвёрда вырашыy Максiм.