На дняпроўскім лузе

«Іншым разам… А цi хутка гэта будзе? Цi атрымаецца так, як з любiмым настаyнiкам?» Максiма аж у холад кiнула ад такiх думак.

Было y яго y свой час вялiкае жаданне – заехаць у суседнюю вёску, дзе заканчваy дзясяты клас, да Яyгена Фёдаравiча. Ветэран Вялiкай Айчыннай вайны, ён выкладаy родную мову i лiтаратуру. Якi гэта быy цудоyны чалавек, i якiя захапляючыя былi y яго yрокi! Максiм марыy купiць яму падарунак – якую-небудзь добрую кнiгу i зайсцi, пагутарыць, а галоyнае – сказаць «дзякуй».

Але yсё было некалi.

Усё неставала часу.

Прайшлi гады. Нарэшце Максiм кiнуy усё i паехаy.

Якое расчараванне i туга чакалi яго! Ужо два гады, як Яyген Фёдаравiч памёр. Словы yдзячнасцi, якiя Максiм сказаy яму над магiлаю, ён ужо не пачуy.

Васiлькi

У той дзень у Алеся было многа працы на месцы, але начальнiк распарадзiyся iнакш – паслаy яго y самую аддаленую гаспадарку, на край вобласцi. Алесю было не прывыкаць да такiх сiтуацый. Ён нават жартаваy сярод сяброy: «За што я люблю сваю працу, дык за тое, што не ведаю, дзе магу аказацца, бо планую з ранiцы адно, а даводзiцца займацца iншым».

Алесь хутка зрабiy усё, што трэба было, звязанае з працай. Потым, падзякаваyшы старшынi за запрашэнне на абед, спытаy, дзе y iх найбольш урадзiла жыта. Высветлiлася, што поле гэтае недалёка ад магiстралi. Старшыня, пажылы, сур’ёзны чалавек, недаyменна паглядзеy на Алеся. Але растлумачыy вадзiцелю, як ехаць.

І вось машына iмчыць па пыльнай дарозе, абапал якой раскiнулiся жытнёвыя палеткi.

Неyзабаве Алесь убачыy шмат васiлькоy.

– Стой! – гучней, чым трэба, крыкнуy ён вадзiцелю. – Спынiся!

Выскачыy, стаy хуценька рваць. Назбiраyшы цэлы букет, ён загарнуy iх у газету, беражлiва паклаy на задняе сядзенне машыны.

Пасля працы Алесь бягом кiнуyся да таго месца, дзе яго заyсёды чакала Ларыса. Сёння, ён ведаy, яе не будзе, бо yчора вельмi пакрыyдзiy каханую, i яна сказала, што больш не сустрэнуцца.

Ён кахаy яе. Кахаy даyно, моцна, страсна…

Не звяртаючы yвагi на прахожых, Алесь з васiлькамi y руцэ бег па вулiцы.

Раптам ён заyважыy, што насустрач яму iдзе… Ларыса. Яна yбачыла яго, твар яе заззяy радасцю, як дзве зоркi, свяцiлiся яе незвычайныя вочы…

Сюрпрыз

Пераступiyшы парог сваёй хаты, Вера здзiyлена азiрнулася: вакол было чыста i yтульна. Свежавымытая падлога. Поyны парадак на кухнi, на стале вячэра.

«Няyжо Таня прыехала? – мiльганула думка.