На дняпроўскім лузе

 – Дык наyрад жа, усяго два днi, як паехала з малым, рабочыя днi зараз, у адпачынку пабыла yжо…»

Яшчэ больш здзiвiлася жанчына, калi y сенцах убачыла даёнку з малаком, а y хляве – карову i сытага парсюка, побач з iм было карыта з недаедзенай мешанню. І куры yжо зачынены y хлевушку.

– Сапраyдная казка, – не yтрымалася Вера. – І як дарэчы.

Сёння, як нiколi, Вера стамiлася, бо час быy гарачы – жнiво, працы на таку хоць адбаyляй. Яна yгаварыла сябровак – такiх жа жанчын перадпенсiйнага yзросту – папрацаваць у дзве змены.

Зноy зайшла y хату, стала пераапранацца. Раптам дзверы расчынiлiся i са ззяючым тварам увайшоy Сцёпа, яе муж. У руках ён трымаy вялiзны букет кветак.

– Ну, вiншую… – нiбы саромеючыся, прамовiy ён i падаy кветкi Веры. Задумаy гэта сумысна.

– З чым? – ледзь не вырвалася y той, бо дзень яе нараджэння яшчэ не хутка, свята 8 Сакавiка – таксама. Але зiрнула на сцяну, дзе вiсеy каляндар. Ён паказваy дваццаць першае жнiyня – дзень яе нараджэння. Спачатку яна разгубiлася, але yспомнiла, што гэта yнук, якi быy у гасцях, потайкам ад дзеда адарваy лiшнiя лiсткi календара…

Вера yзяла букет i моцна пацалавала Сцяпана.

Сэрца яе напоyнiлася yдзячнасцю.

Стары сшытак

– Дык вось, – пачаy Андрэй Усцiнавiч, сядаючы блiжэй да гасцей. – Раскажу я вам гiсторыю пра свайго колiшняга начальнiка. Звалi яго Кузьма Ягоравiч. Быy ён строгi i пануры. Часта даваy разгон нам, сваiм падначаленым. Любiмым заняткам Кузьмы Ягоравiча было чытанне нейкага тоyстага сшытка.

Гэта быy стары агульны сшытак у пацёртай карычневай вокладцы.

Калi хто-небудзь заходзiy у кабiнет Кузьмы Ягоравiча, ён хуценька хаваy сшытак у сейф. А ключ ад сейфа насiy заyжды y кiшэнi.

Зайшоy я неяк да яго па справе. Гляджу – Кузьма Ягоравiч чытае свой тоyсты сшытак. І так зачытаyся, што мяне не заyважае. На твары шчаслiвая yсмешка, якую я нiколi раней у яго не бачыy. Вочы гараць нейкiм дзiyным агнём.

Раптам следам за мной у кабiнет зазiрнуy мой калега. Вельмi гучна павiтаyся. Разгублены Кузьма Ягоравiч аж падскочыy са сшыткам у руках.

Імгненна выраз яго твару змянiyся, стаy сярдзiтым. Не гледзячы на нас, ён хуценька засунуy сшытак у сейф…

Аднойчы Кузьма Ягоравiч цяжка захварэy i трапiy у бальнiцу. А тут наляцела рэвiзiя са сталiцы. Тэрмiнова спатрэбiлася паглядзець нейкiя дакументы з сейфа. Мы звярнулiся да жонкi Кузьмы Ягоравiча. Тая прынесла ключ.

І вось мы трымаем у руках запаветны сшытак. Той самы тоyсты сшытак, якi начальнiк чытаy потайкам шмат гадоy.