На дняпроўскім лузе

Калiграфiчным почыркам у iм былi запiсаны yсе выпадкi, калi Кузьма Ягоравiч пакараy таго цi iншага свайго падначаленага…

Рамантыка

– Эх, Васiль, Васiль!.. – пакiвала галавой Аксана, калi муж вярнуyся з працы. – Я цябе не пазнаю…

– А што здарылася?

– Мне нават не верыцца, што той рамантычны хлопец, за якога я iшла замуж, i ты, практычны муж, – адзiн i той жа чалавек. Ты забыy ужо, што прыносiy мне мiлыя букецiкi кветак, рабiy нечаканыя прыемныя сюрпрызы, кранальныя падарункi! – разышлася жонка. – Ты хоць памятаеш, колькi разоy у год прыносiш мне кветкi?

Васiль стаy успамiнаць…

– Не моршчы лоб, я сама нагадаю: на мой дзень нараджэння ды восьмага сакавiка! Куды мы з табой хадзiлi, акрамя кiно! Дый то гады y рады, пасля маiх шматлiкiх просьбаy i грозьбаy.

Божа, як з табой стала сумна i нудна!

– Даражэнькая, – пачаy прасiцца Васiль, – я так стамiyся, што мне зараз зусiм не да рамантычных глупстваy.

– Дык ты лiчыш, што гэта глупства!.. – залемантавала Аксана.

На другi дзень на працы Васiль завёy размову на гэтую тэму з Наталляй Самсонаyнай, вядучым iнжынерам iх аддзела, жанчынай перадпенсiйнага yзросту, вельмi дасцiпнай i добразычлiвай.

– Тваю бяду я рукамi развяду, – весела зашчабятала тая. – Ты, Васiль, да вяселля гэтую рамантыку, вiдаць, выкарыстоyваy, каб заваяваць каханне Аксаны. Але, даражэнькi, адносiны y сям’i трэба будаваць i yдасканальваць пастаянна. Інакш ты рызыкуеш страцiць тое, што стваралася не адзiн дзень: узаемныя пачуццi, душэyную блiзкасць, радасць зносiн…

Васiль ажно рот разявiy, слухаючы калегу.

А тая працягвала:

– Ты, сябра, недаацэньваеш псiхалогiю жанчыны. Думаеш, калi прыносiш грошы дадому, дык усё будзе y парадку? Не забывай, што жонка чакае ад цябе y першую чаргу пяшчотных слоy, хоць ты яе i золатам абсыпаy. Ёсць жа куча мiлых дробязей, якiя амаль не патрабуюць часу. Напiшы ласкавую запiсачку i пакладзi яе жонцы y сумачку. Вось убачыш, тваё задавальненне ад уласнай фантазii будзе не меншым, чым радасць Аксаны…

Васiль прыслухаyся да парады.

На сваiм рабочым камп’ютары набраy, затым вывеy на прынтэры запiску, у якой прызнаваyся y каханнi Аксане, напрыдумваy камплiментаy, прапанаваy сустрэчу y гарадскiм парку y першы выхадны дзень, а падпiсаy прыдуманым iмем – Артур.

Вечарам, калi жонка была y ваннай, цiхенька палажыy запiску y сумачку.

Ідучы на працу ранiцай, Аксана yспамiнала словы сваёй сяброyкi Нiны: «Час праходзiць, мiлая. Іншы раз варта i па баках паглядзець!..