На дняпроўскім лузе

» А на яе даyно заглядваюцца мужчыны не толькi з iх цэха, але i з iншых. Асаблiва старшы механiк Артур Краyцоy падоyгу затрымлiвае свой позiрк на яе твары, ласкава yсмiхаецца пры сустрэчах. «А можа, i сапраyды варта звярнуць увагу на паклоннiкаy?» – пранеслася y галаве Аксаны думка.

На прахадной завода Аксана, дастаючы з сумачкi пропуск, заyважыла запiску. Але чытаць яе не было калi. Толькi y канцы працоyнага дня яна yспомнiла пра яе. Прачытала – i ахнула. Пра такое можна толькi марыць! Артур прызнаваyся y каханнi.

Назаyтра, а гэта yжо быy выхадны дзень, потайкам ад мужа Аксана купiла новую сукенку, схадзiла y цырульню i з хваляваннем накiравалася y гарадскi парк. Да прызначанага часу сустрэчы Аксана пахадзiла yдалечынi, а затым рашуча накiравалася да месца спаткання.

Падышла – i аслупянела. Насустрач ёй з кветкамi y руках рухаyся… яе Васiль…

«Вось табе i сюрпрыз, вось табе i рамантыка!» – падумала Аксана. Яна пачырванела i збянтэжылася.

– Як ты даведаyся? – разгублена прамовiла яна.

– А ты хiба чакала не мяне? – хiтра заyсмiхаyся Васiль.

Усмешка Джаконды

У ноч на мужчынскiя святы

Святкавалi мы пад кiраyнiцтвам дырэктара нашай фiрмы «Перапрадай» Івана Мiкiтавiча y адзiн вечар адразу два мужчынскiя святы: 23 лютага i 8 Сакавiка. Няважна, што нiхто з нас не служыy. Выкруцiлiся: хто «пласкаступ», хто «блiзарукi»… А 8 Сакавiка?.. Дык мы ж усе жанчын кахаем. Якое ж без iх свята? Перш за yсё, яны выдатна зарэкамендавалi сябе пры пераносцы сумак з пiтвом i закуссю.

Разгавелiся y мясцовым рэстаране – так бы давеку. На стале засталося yсяго столькi, што вялiкую рэшту ежы спакавалi жанчынам у сумкi. Пiтво – два партфелi – узяy у рукi пад сваю адказнасць сам Іван Мiкiтавiч.

Ад рэстарана да мiкрараёна, дзе фiрма купiла шэфу двухпавярховы катэдж з басейнам, блiжэй за yсё праз чыгунку. Але не праз станцыю, а цераз ускраiну. Вырашылi yсёй грамадой правесцi Івана Мiкiтавiча дадому: ёсць жа каго, а галоyнае, ёсць чым суправаджаць.

Вядома, па дарозе некалькi разоy спынялiся, бралi чарку, жадалi здароyя Івану Мiкiтавiчу, шчасця яго сям’i i росквiту фiрме «Перапрадай». Яна ж нас у людзi вывела – у кожнага свой дамок, рахуначак у банку.

Праyда, быy тост i за жанчын. Ужо ля чыгункi, калi пяты цi шосты раз чаркавалiся, шэф сказаy: «За жанчын! Каб квiтнелi вакол нас!..»

Выпiлi i заyважылi, што чамусьцi наyкола цёмна, хоць мы каля чыгункi.