На дняпроўскім лузе

І трэба ж – шлях перагароджвае грузавы састаy! Глядзiм налева – хоць вока выкалi… Направа – удалечынi ледзь свецяцца агеньчыкi.

– Абыходзiць – няма дурных! – кажа шэфаy намеснiк, брат яго жонкi Пятро Пятровiч. – І чакаць не будзем, невядома калi цягнiк паедзе. Але yспомнiце маё слова – ранiцай (машынiсты таксама людзi, святкуюць) палезем пад вагон, мы яшчэ хлопцы – ого!.. Хто першы? (Што праyда, то праyда, старых у фiрме няма, мажных, не раyнуючы, як вяпрук, акрамя шэфа, – таксама.

Дык шэфу па пасадзе трэба быць важным. Ды яшчэ лысым. Зараз цi не кожны yлюбёны y сябе «круты» бiзнесмен такi.)

– Я першым буду! – не раздумваючы, азваyся шэфаy рэферэнт невядома па якiх пытаннях, худзенькi цыбаты Толiк. Але ён такi: за шэфа – хоць у пельку. Будучы шэфаy зяць: усе ведаюць, што Толiк кахаецца з яго дачкой-банкiршай.

– Давай! – дазваляе шэф. І Толiк ужо на тым баку чыгункi, вокамгненна пад вагон шуснуy.

– Не бойцеся!! – крычыць адтуль Толiк.

 – Састаy стаiць. Калi будзе кранацца, абавязкова сiгнал дасць.

– Ат, жывём адзiн раз! – раптам крыкнула наш эканамiст Аляyцiна Паyлаyна i з важка напакаванай сумкай кiнулася пад вагон.

Якi yзрост яе – нiхто не ведае. Можа, трыццаць, калi не глядзець у пашпарт. Не y гэтым справа. Спартсменка. За кошт фiрмы наведвае спартзалу. Шэф заyсёды бярэ яе з сабой у камандзiроyкi. Кажа, для прадстаyнiцтва. Маyляy, зараз сапраyдныя бiзнесмены без прыгожага атачэння на людзi не паказваюцца.

Калi yжо жанчына пад вагон нырнула, дык што застаецца рабiць нам, мужчынам?

Шэф, трымаючы y кожнай руцэ па партфелю, не раyнуючы, як той герой, адчайна кiнуyся пад вагон, ажно глуха брэнкнулi бутэлькi. Але не разбiлiся.

Памятаеце, я казаy, што Іван Мiкiтавiч мужчына мажны, як i належыць сапраyды важнай асобе, бiзнесмену. Ён i апрануты быy адпаведна: у скураным, да пят, палiто. І раптам з-пад вагона крычыць:

– Гэй, там, наверсе! Хто мяне трымае?

Ды нiхто… Эге, за нешта зачапiyся, значыць.

Тым часам нечакана y галаве састава, можа, за паyкiламетра ад нас – гудок лакаматыва!.. Пранiзлiвы. Усё, папярэджанне, састаy адпраyляецца!..

– Цягнiце! – крычыць шэф не сваiм голасам.

Мог бы i не лямантаваць: што трэба цягнуць у такой сiтуацыi, мы i без яго ведаем.

З гэтага боку вагона yхапiyся за партфель я, а Толiк – за партфель з таго боку.