Губляючы мары

– Так, мам?! – пачаy размову ён.

– Госпадзе! Што ж гэта y вас з Кацяй там адбываецца!

– Ты аб чым? – перабiy Толя, ён глыбока захваляваyся.

– Ты паслухай, толькi паслухай мяне…памятаеш цётку Валю, якая працуе y радзiльнi? Дык вось. Я патэлефанавала ёй, каб яна даведалася як там мая yнучка. – казала яна задыхаючымся голасам. – Яна yсё даведалася! І я павiнна табе сказаць… Каця ад цябе схавала, што твая дачка ня здаровая! Яна нарадзiла цябе хворага дзiцяцi!

– Не, не! Што ты такое кажаш?! Калi б было нешта з дачкой, Каця б мне пра гэта сказала.

– Ты yпэyнены!? – усяляла няyпэyненасць мама сыну. – Варта табе такое паведамляць?! Вядома ж, яна пабаялася табе такое казаць. Цi шмат Каця табе кажа, можа нешта яшчэ яна хавае? Можа i дзiця не ад цябе? Ты спытай яе!

Толя yзяyся рукой за галаву. Ён iмгненна раззлаваyся i не жадаючы нiчога высвятляць хутка паверыy мамчыным словам.

– Няyжо гэта так!? – у слых, задаy сабе пытанне Толя.

– Твая дачка не здаровая. – паyтарала мацi Толi. – Жонка не змагла нарадзiць табе здаровага дзiцяцi!

– Не вiнаваць ва yсiм Кацю! – злуючыся на хваробу, адказаy ён.

Таццяна Андрэеyна выдавала гукi плачуць у слухаyку тэлефона.

– Што ж… мне шкада, сынок. – загаварыла зноy яна.

Толя зусiм згубiyся i не мог сказаць слова. Ён павольна кiнуy слухаyку. Ён стаяy у вар'яцтве ад нечаканасцi.

Каця па-ранейшаму знаходзiлася y радзiльнi, яна чакала, калi ж прыедзе да яе муж. Пад вокнамi было чуваць, як часта крычалi бацькi, кожны раз яна падбягала да вакна i шукала Толю.

А яго yсё не было. Пасля яна зусiм страцiла надзею i не падыходзiла больш да вакна. Датэлефанавацца да мужа было yжо немагчыма, голас усё паyтараy, абанент не даступны.

“Каця, а дзе твой? Чаму да цябе муж не прыязджае?” – гэтыя пытаннi ад iншых мам, якiя знаходзiлiся з ёй у адной палаце, стамлялi яе. І ад таго y яе кружылася галава i сумавала сэрца. У яе галаве круцiлiся yсялякiя дзiвацкiя думкi. Яна нават успамiнала, як Толя казаy не раз, што Каця яму надакучыла. Але гледзячы на сваю дачку, яна адчувала сябе не адзiнокай.

Яна мела пачуццi любовi да яе.

Амаль тыдзень, Каця правяла y радзiльнi. Яна знаходзiлася y змешаных пачуццях, не разумела i не ведала, што ж чакае яе далей.

У дзень выпiскi Каця спадзявалася, што за ёй прыедзе Толя i забярэ яе з дачкой. Але пасля частых званкоy мужу, на якiя ён не адказваy, яна перастала спадзявацца на гэта. Яна yзяла ахiнутую малую на рукi, мiж тым трымала пакет з рэчамi i выйшла з будынку.