Губляючы мары

На парозе, Каця yбачыла, як сустракаюць iншых мам мужы i iх бацькi. Яна хутка прамчалася, абышоyшы iх. Здрыгануyшыся ад жалю да сябе, яна yгледзелася наперад, у яе быy план на гэты конт…

“Ты маё выратаванне.” – сказала пра сябе Каця, паглядзеyшы на дачку.

З ёй Каця адчувала сябе моцнай i смелай. Ёй патрэбна толькi цвёрдасць, каб перажыць гэтыя хвiлiны.

На Кацiна няшчасце, яе адзiнай сяброyкi Светы, не было y горадзе yжо пару дзён. Разлiчваць даводзiцца толькi на сябе.

Ішоy дробны дождж, пад дрэвамi заставаyся ляжаць снег.

Насупраць радзiльнага дому была невялiкая стаянка. Праз галiны шэрых дрэy Каця разгледзела жоyты аyтамабiль. Таксi стаяла непадалёк. Каця паспешлiва пакiнула сваё месца, iдучы y бок стаянкi.

Каця пераклала спячую дачку на адну руку, другой жа пастукала y шкло дзвярэй. Кiроyца кiнуy свой тэлефон на суседняе сядзенне. Ён хутка павярнуyся, за дзвярыма стаяла дзяyчына з грудным дзiцём, ён паспяшаyся выйсцi з аyтамабiля i дапамагчы ёй. Высокi, тонкi, бялявы хлопец устаy перад ёй.

Ён адкрыy заднiя дзверы аyтамабiля i дапамог ёй з рэчамi. Калi Каця yжо знаходзiлася y таксi, хлопец зачынiy за ёй дзверы i сеy за руль.

– Вулiца Маёра, дзесяць. – шэптам назвала адрас кiроyцу Каця.

Па шляху, прастадушны кiроyца таксi не раз кiдаy погляд у люстэрка задняга выгляду. Ён нiяк не мог зразумець, як можна пакiнуць такую прывабную дзяyчыну з дзiцём адну y такi дзень? Чаму ж у яе няма патрэбнага, надзейнага чалавека, чаму яна едзе з радзiльнi адна? У люстэрку адбiваyся смутак i y той жа час сабранасць Кацi.

– О, у вас дзяyчынка. Вiншую! – убачыyшы адценнi ружовага y захутаным адзеннi, ён цiха вымавiy, баючыся пабудзiць дзiця.

– Дзякуй. – адказала Каця.

– Як назвалi дзяyчынку?

– Анастасiя. Насця. – у адказ пачуy ён.

– Прыгожае iмя.

Размова перапынiлася, таксi прыехала, даставiла Кацю да патрэбнага адрасу. Апошнiх грошай хапiла даехаць да пад'езду.

– Ну вось мы i прыехалi. – сказаy таксiст. – Пастойце, я дапамагу вам!

Спяшаючыся дапамагчы Кацi, кiроyца мiтусiyся.

Ён выйшаy з машыны, адчынiy дзверы i дапамог спакойна выйсцi Кацi.

– Дзякуй. – падзякавала яго яна.

Каця хацела yжо сыходзiць, як кiроyца загаварыy.

– Прабачце.

Каця павярнулася.

– Мяне завуць Мiша. Вось мая вiзiтоyка, калi нешта спатрэбiцца тэлефануйце. – хлопец смела паклаy вiзiтоyку Кацi y правую кiшэню.

Каця мiла yсмiхнулася i злёгку кiyнула галавой. Пасля павярнулася y бок дзвярэй пад'езда i сышла.