Губляючы мары

Яна не магла стаяць у такое надвор'е з дзiцём на вулiцы i працягваць размову з iм. Хлопец пару секунд стаяy i глядзеy, як сыходзiць Каця.

– Давайце я дапамагу вам, падтрымаю дзверы пад'езда. – ласкава прамовiy Мiхаiл, падбегшы да Кацi.

– Так, дзякуй. – адказала яна.

Бескарыслiва дапамагаy хлопец.

– Да пабачэння! – развiтваyся Мiша.

– Пака… – у адказ сказала Каця.

Яна yвайшла y пад'езд i цiха паднялася па невялiкiх прыступках да лiфта.

“Гэты хлопец сёння зрабiy больш, чым зрабiy для мяне Толя y гэты дзень.

Нейкi чужы чалавек, ставiyся да мяне з дабрынёй i аказаy мне дапамогу, сам прапанаваy дапамогу, а мой муж нават незнайшоy час патэлефанаваць цi адказаць на мой званок." – разважала Каця, паднiмаючыся на лiфце y кватэру.

Каця прыйшла дадому, у кватэры было пуста i цiха. Яна адразу ж кiнула пакет каля дзвярэй, побач з абудкам i yвайшла y пакой, дзе стаяy ложачак Насценькi. Каця пераклала дачку y ложачак i паспяшалася пераапрануцца. Настачка заплакала. Каця зноy яе yзяла на рукi, стала яе кармiць, закалыхваць.

Дачка заснула на руках, маладая мама акуратна паклала дачку зноy у ложачак. На гэты раз малая салодка спала. Каця yзялася за сябе i за кватэру.

Каця была шчаслiвая вярнуцца да сваiх кнiжак, яна разумела, што для чытання iх можа не застацца часу. Ёй прыемна было проста глядзець, любавацца iмi, трымаць iх у руках. Кнiгi яе супакойвалi.

Кацi не было на каго разлiчваць у гэты дзень, але яна справiлася. Яна не ганарылася гэтым, бо бескарыснае стаyленне Толi да яе i яго дачкi, было вышэй гонару.

Добрае сэрца Кацi было y адчаi.

У вечары адчынiлiся дзверы кватэры, хтосьцi yвайшоy.

– Гэта ты, Толь? – хвалююча i з надзеяй спытала Каця.

– Так!! – цвёрда адказаy муж.

Толя, не здымаючы абутку, увайшоy у пакой, дзе знаходзiлася яго жонка. Каця сядзела на ложку складвала яго вопратку. Яна адклала рэчы, устала i yсмiхнулася яму. Захацела нешта сказаць.

Толя злосна паглядзеy на Кацю. У гэтую секунду, без усялякiх сумненняy, ён ударыy Кацю па шчацэ далонню.

Яна yпала на ложак. У шоку, Каця трымалася рукой за шчаку i вадзянымi вачыма паглядзела на мужа. Толя быy цвярозы, вочы яго гарэлi незадаволенасцю. Не зiрнуyшы на дзiця, ён, бурча сабе пад нос, спяшаyся пакiнуць кватэру. Толя нiчога не патлумачыyшы, хутка пайшоy, як быццам хаваючыся ад сям'i, гучна пляснуyшы за сабой дзвярыма. Каця была бледная, слёзы цяклi вельмi хутка. Яна не магла yявiць такую сустрэчу, яна не магла зразумець, што прымусiла мужа стукнуць яе.