Губляючы мары

Яна yстала з-за стала i пайшла y бок уваходных дзвярэй кватэры. Толя накiраваyся за мамай.

– Я сыходжу! – сказала Таццяна Андрэеyна, звяртаючыся да сына. – Убачымся пазней…я не магу тут знаходзiцца.

– Добра. – адазваyся Толя, рассеяна праводзячы маму.

Усе троя адчувалi смутак i негатыy ад гэтай сустрэчы, кожны задаваy самому сабе розныя пытаннi y галаве.

Каця засталася сядзець адна за сталом, яна абняла двума рукамi астыyшы кубак гарбаты i павольна зрабiла пару маленькiх глыткоy. Калi да яе вярнуyся Толя, Каця пакiнула кубак i змрочна паглядзела на яго.

Яна yстала з-за стала.

– Я пасля yсё прыбяру, са стала..! – сказала Каця.

Яна пайшла з маркотным тварам у спальню. Толя моyчкi стаяy яшчэ хвiлiну на адным месцы, глядзеy на стол. Яго думкi былi цалкам прысвечаны горшым зыходам сустрэчы, якi ён нават раней не yяyляy. Ён ледзь пакiваy галавой i затым пайшоy да Кацi.

Толя быy напалоханы паводзiнамi мамы. Не гледзячы на yсё гэта, ён спрабаваy знайсцi якiя-небудзь апраyданнi y яе паводзiнах.

Але было гэта для яго куды складаней, чым можна было yявiць. Каця ляжала на ложку, адвярнулася ад Толi, павярнулася да яго спiной. Ён падышоy да яе павольна i прысеy побач. Толя пачаy супакойваць Кацю. Шукаy патрэбныя словы. Каця павярнулася да яго.

– Я не хачу больш сустракацца з ёй! – сказала яна. – Цяпер я ведаю, што яна з сябе yяyляе.

Каця з цяжкасцю стрымлiвала слёзы.

– Добра…

Толя не знаходзiy больш слоy для размовы, ён проста маyчаy i глядзеy на зацiснутае цела Кацi.

Ён спрабаваy падумаць пра нешта iншае, але думкi яго ператварылiся y хаос. Толя адчуваy нейкую здраду, расчараванне y сабе. Ён абняy Кацю адной рукой, прыцiснуyся да яе.

Перад сном, Каця зноy адчула yладу змрочных думак i прадчуванняy. Яна не змагла хутка заснуць.

Глава II

У адносiнах Толi i Кацi yсё было добра, у апошнi час вялiкiх узрушэнняy i няшчасцяy не было.

У гэты вечар, палiваючы y пакоi кветкi, Каця адчувала сябе занепакоена i фiзiчна стомленай. Яна пакiнула палiвачку каля кветкавага гаршка i прысела на невялiкую сiнiю канапу.

Каця yздыхнула з палягчэннем. Часова яна забыла пра yсе заняткi, лёгка i вольна адчувала сябе ля вакна, узiраючыся на нiзкалятучыя воблакi y святле захаду сонца.

Каця не чула, як у пакой увайшоy Толя.

– Табе не самотна? – спытаy ён.

Толя yвесь палаy страсцю да Кацi. Яна павярнулася y яго бок, бачачы y iм усе задаволеннасцi iх сумеснага жыцця.

– Без цябе мне заyсёды самотна. – адказала Каця.