Губляючы мары

 – Цяпер усё выдатна, ты тут!

Каця глядзела на яго з пяшчотай, паддаyшыся абдымкам, яна неадкладна вырашыла падзялiцца сваiм становiшчам.

– Каханы?

– Так!? – цiха адказаy Толя, цалуючы Кацю y шыю.

– У нас будзе дзiця. Я цяжарная.

– Праyда? – весела сказаy Толя. – Гэта цудоyна!

Ён ласкава пагладзiy яе па шчацэ i горача пацалаваy яе вусны. Адказваючы яму на пацалунак, Каця была цалкам шчаслiвая. Твар Толi быy радасны i вясёлы ад навiн.

Дня праз два, па меры таго, як жыло каханне, Толя зрабiy прапанову Кацi выйсцi за яго замуж.

Неадкладна Каця прыняла гэтую прапанову. Вядома, цяжарнасць Кацi з поyнай упэyненасцю падштурхнула яго на гэты рашучы крок.

Наступным новым днём, пасля працы, Толя не заязджаючы дадому, паехаy адразу да мамы i таты. Увесь гэты дзень надвор'е выдалася пахмурным i сырым. Зрэдку можна было yбачыць блiскучы прамень сонца. Але yсё гэта не магло паyплываць на пагаршэнне цудоyнага настрою хлопца. Ён мог патэлефанаваць бацькам яшчэ yчора i паведамiць усе навiны, але вырашыy не спяшацца.

Толя хацеy пагаварыць з iмi асабiста, распавесцi гiсторыю свайго шчасця.

Бацькi жывуць у прыстойнай хацiне, маюць невялiкi yчастак зямлi. Па прыездзе, Толя рэдка заганяy машыну y бацькоyскi двор. Яму прасцей было пакiнуць яе каля хаты, на невялiкай стаянцы, чым адкрываць i зачыняць браму.

Прыпаркаваyшы аyтамабiль, Толя пайшоy па тратуары, па шляху ён сустрэy незнаёмца, якi бурчаy i праклiнаy надвор'е. Здаецца, яму было залiшне непрыемнае гэтае надвор'е або проста не выдаyся дзень.

Сам жа Толя не згаджаyся з яго прамовамi. Ля самай дзверы, Толя перагнаy яго i павярнуy направа, зачынiy за сабой дзверы двара. Ён увайшоy у хату. Бацькi yбачылi радасны твар сына. Мацi кiнулася да яго i абняла, бацька пацiснуy руку.

Пасля таго, як яны разам сабралiся y гасцiнай, Толя пачаy апавяшчаць сваiм бацькам пра сваё жыццё.

Толя быy з мамай заyсёды шчыры. І y гэтую гадзiну ён гаварыy па нагодзе кахання i аб сумесных планах на жыццё з Кацяй, звяртаючыся больш да яе, чым да бацькi.

Ён нiбы выхваляyся перад iмi, што неyзабаве стане мужам i бацькам. Ярка i выразна маляваy iм сваю будучыню з дзiцём.

Таццяна Андрэеyна сядзела моyчкi, папраyляла сваю кароткую стрыжку цёмных валасоy i iранiчна глядзела на сына. Яна чула y яго словах легкадумнасць, цярплiва назiрала, з якой iскрай казаy Толя. Яна yсмiхалася, надаючы свайму твару схаванае расчараванне i незадаволенасць да таго, што адбываецца.