Губляючы мары

Мама вельмi хацела спынiць усё гэта, жадала выказацца, перабiць прамову сына, але яна шкадавала сына i не дазваляла сабе yмяшацца. А вось бацька Толi, Пётр Васiльевiч, быy надзвычай добрым i вясёлым, ён падзяляy захопленую радасць сына. Пётр Васiльевiч мяккi, слабахарактарны чалавек, якi не меy цвёрдага словы y сям'i. Ён зрэдку мог запярэчыць сваёй жонцы. Пётр Васiльевiч прыхiльнiк спакою, ён пазбягаy любых узнiклых сварак.

Як толькi сын выгаварыyся, Таццяна Андрэеyна yзялася за яго.

– Ах, Божа мой, што ж яна з табой зрабiла? – нядобра yсмiхаючыся, калыхая галавою, пачала яна.

Толя змянiyся y твары, паглядзеy на маму y здзiyленнi.

– Ты пра што, мам? Я хутка ажанюся, мамуль! І y мяне будзе сын цi дачка! – захоплена казаy Толя.

На секунду кiнуy погляд на бацьку, а той бязвыхадна паглядзеy на яго.

Таццяна Андрэеyна здрыганулася, для яе гэта было yдарам, чуць пра вяселле i пра дзiця.

– Як жа яна цябе змянiла… І што далей? Вы ж яшчэ дзецi! Няyжо ты не разумееш, што цяжарнасць, гэта падстава на ёй ажанiцца!? Яна гуляе табою, тваiмi пачуццямi! Гэтая твая Каця…хiтрушчая! Я ведаю такiх як яна, карыслiвых людзей.

– А я думаy, ты парадуешся за мяне. – сказаy сын ледзь гучным словам.

Яго вочы пацiшэлi, у iх паступова выпараyся yвесь запал да шчасця.

– І праyда, што тут такога, сын ажэнiцца…можа парадуемся за яго. – цiха прамовiy бацька.

Пётр Васiльевiч устаy i хутка накiраваyся далей ад погляду жонкi, хаваючыся ад яе супярэчнасцяy.

– Ну вось, па крайняй меры тата за мяне рады! – сказаy Толя.

Таццяна Андрэеyна змоyкла i кiнула спалоханы погляд на мужа, як бы просячы падтрымкi да сабе, але той, таропка працягваy крочыць у бок дзвярэй, павярнуyшыся спiной да жонкi. Яна была раздражнёная yчынкам мужа i старалася не паказваць гэтае пачуццё пры сыне.

– Ну на самай справе?! Так, сынок, ты шчаслiвы зараз…але я не магу спакойна радавацца за цябе, адчуваю сэрцам, што Каця не тая выдатная дзяyчынка, якой яна здаецца! – падхапiлася i больш цвёрда сказала Таццяна Андрэеyна.

Ледзь пазней, Таццяна Андрэеyна падумала: “А што ж людзi скажуць?..”

– Я спадзявалася, што не так хутка прыйдзе гэты час! – сказала звонкiм голасам мацi Толi. – Так, зразумела, ты павiнен ажанiцца.

Яна хацела сказаць iнакш, але наводзiць сварку з сынам яна не хацела. Яна i так аддалiлася ад яго, а пайсцi супраць сына y гэты раз было б не занадта разумна.