АСРОРНОМА

Ўзингсен анбиёга дурри равшан,

Ва жумла авлиёга боғи гулшан.

Ўзингсен чор ёрлар кўз қароғи,

Ва меърож тунининг машъал чироғи…

Меърож

Йироқдин бир кеча Жабрили масрур

Буроқ келтирди, ул чақмоқ эди, нур.

265 Деди: бу мулки зиндондин гузар қил,

Юриб, ул мулки олийга сафар қил.

Ки жумла анбиёйи мурсалинлар

Тилаб васлинг, йўлингда ўлтирурлар.

Йўлингга кўз тикарлар термулиб то,

Сени кўрмакка, эй хуршиди даргоҳ.

Турарлар жумла ҳурлар ҳам ёйиб сеп,

Улардин кимга тушгайдир кўзинг деб.

Малоик ичра тушмиш бонгу ғулғул,

Дебон, ул биз томон сургайми дулдул?

270 Ҳама юлдузки, кўкда оламафруз,

Чарақлар то сабоҳ сенга тикиб кўз.

Сенга Яздон насиба айламиш нур,

Ки мунча кўрмамиш жаннат аро ҳур.

Тур энди, бунда ҳозирдир Буроқинг,

Уни минмоққа бордир иштиёқинг.

Қадам қўй олами қудсийга шул дам,

У қопқа ҳалқасин ургил дамо-дам.

Шу жонинг бўлди ул Ҳақ бирла ҳамроз,

Ки эт розингни сен Ҳақ бирла пардоз…

275 Қафас ичра нечук булбул урар пар,

Шу янглиғ тушди қўрқувга Паямбар.

Яшинворий Буроқ тарк айлади хок,

Эшитди хутба андин аввал афлок.

Мударрис бўлди барча махласинга,

Ҳақиқат дарсин айтди мурсалинга.

Жаҳоний анбиёлар кўрдилар иш,

Зиёда эрди нур Ҳазратда, тобиш.

Уларнинг нурлари, бас, бўлди нобуд,

Не деймиз, оташ ичра бор эди дуд.