АСРОРНОМА

Дегил офтоби равшан, демагил шам,

Тавоф айлар уни парвоналар ҳам.

Сочарди нурини, шамъи дин эрди,

Чароғон шуъласи жаннатдин эрди.

390 Агар ул қутби дини Ҳақ эмасди,

Камоли динга ҳам равнақ эмасди.

Чу аввал бош кесишга айлади қасд,

Кейин Ҳақ олдида бош эгди ул, бас.

У сўндирмоқ бўлиб шамъи Худони,

Эшитди, тикди сўнг “Тоҳо”га жонни.

Очилди жон кўзию кўрди асрор,

Йўқолди шубҳаю Ҳақ бўлди ошкор.

Шариатга тараққийни у берди,

Ўзи ул қирқта эрнинг

Р±РёСЂРё СЌСЂРґРё.

395 Расул айтмишки, мендин ўзга бир зот

Набий бўлса, Умар бўлгайди албат.

Худованди жаҳондин – нури жони,

Ўшал нурдин яна – нутқи забони.

Юракка сидқи Ҳақни тўпламишди,

Шу йўлда заҳри қотил ҳўпламишди.

Синов айлаб, заҳарни тотди шунда,

Ки юз тарёку форуқ эрди унда.

Камайди зулм унинг давронида, ҳай,

Чу Қулзум баҳрида бир қатра ёшдай.

Жаҳон адли била осуда бўлди,

Ситам азми била нобуда бўлди.

400 Ажамни то қиёмат олди яксар,

Қуриб бир мингу олтмиш олти минбар…

Амирул мўминин Усмон розийаллоҳу

анҳу васфида

Амири аҳли дин, устоди Қуръон,

Амирул мўминин Усмони Аффон.

Амини хожайи кавнайн эди ул,

Куёв, яъники зиннурайн

СЌРґРё СѓР».

Агар ҳилму ҳаё эрса мусаввар,

Бўлурди бўйла нур бирлан мунаввар.

405 Ҳаё иймон эрур ё жузви иймон,

Баҳарҳол ундадир, ул нури Усмон.