АСРОРНОМА

Замину осмонни махсус айлаб,

Жаҳонни жовидону мадрус

айлаб.

Очиб тандин кўнгилга йўл баногоҳ,

Кўнгилдин – жонга, андин – сўйи даргоҳ.

Асосин қўйдилар бор нарсаларнинг,

Кейин исмин аён айлаб уларнинг.

Шулардин биттасини сайладилар,

Уни ишқ деб мукаррам айладилар.

590 Сенинг наздингда ишқ осон кўрингай,

Агарчи сенга ул чандон кўрингай.

Р?ложи РёС€Т› ашку сабр эмишдир,

Гул эрса тоза, боис абр эмишдир.

Чу сабру ашк ила ошиқ топар жон,

Булутдин ям-яшилдир боғу бўстон.

Агар кўрмас эса ошиқ жудолик,

Анга қайдин эди бу мубталолик?

Агар маъшуқ муяссар бўлса осон,

Қаёқда эрди шавқи васли жонон?

595 Агар ишқ ичра йўқса интизорлик,

Бўлурму эрди дилда беқарорлик?

Гар эрса интизорлик ҳамдами дил,

Анга роҳат эрур ул, маҳрами дил.

Анга икки жаҳон шодлигидин ҳам

Азиздир ёри маҳрам кўйида ғам.

Ўшал икки жаҳон хуршидидир ишқ,

На хуршид, ҳазрати жовидидир ишқ.

Камоли ишққа маҳрам бўлмасайди,

Р?РєРё оламда зарра бўлмас СЌСЂРґРё.

600 Бераркан ҳикматидин Ҳақ таалли,

Келар ҳар нарсанинг кўрки, камоли.

Наботу маъдану ҳайвону афлок

Бари ел бирла сувдир, оташу хок.

Бари ишқ ичрадирлар, билмасанг, бил,

Ҳама вақту ҳама ою ҳама йил.

Камоли ишқи ҳайвон – нафсу шаҳват,

Камоли ишқи инсон – жоҳу қувват.

Камоли чарх – урмоқ чарху даврон,

Камоли тўрт гуҳар ул тўртта аркон.