ИЛМИ ТАСХИР

«Ўлдирсак осонгина қутилиб кетасан, сени қийнаб ўлдирамиз», – дейишади.

Жинларнинг одамзотдан фарқи шуки, улар кўзга кўринмай яшайди, бир шаклдан иккинчи шаклга осонликча кира олади, бир лаҳзада бир ердан иккинчи ерга бора олади. Аслида одамда ҳам шундай қобилият булган, бироқ у мазкур қобилиятдан фойдаланишни унўтган.

Борди-ю, жинларни ким кўрган, деб халққа мурожаат қилинганда эди, минглаб одамлар хат йўллаган бўлур эди. Биз «Фан ва турмуш» ойномасида «Сирли шарпалар» деган мақола эълон қилганимизда жуда кўп одамлардан мактуб келган эди. Уларни бу ерда келтиришнинг асло имкони йўқ. Шундай бўлса-да, тарихий асарлардаги бир-иккита во-кеаларни келтириб ўтамиз.

«Сафинату-л-авлиё» («Авлиёлар кемаси») номли китобда ҳикоя қилинишича, бир деҳқон ўтин олиб тушиш учун қизини томга чиқарган экан.

Қизи ғойиб бўлиб қолибди. Шунда у ўша даврнинг йирик олими, кўпгина насрий ва назмий асарлар муаллифи кутб ул-ақтоб* Хожа Абдулқодир Жилоний ҳузурига бориб, воқеани баён қилибди. Хожа унга: «Далага чиқиб, мандал** чиз ва ичига кириб «Оят ал-Курси»ни*** фалонча миқдорда ўқи. Отлиқ жинлар гуруҳ-гуруҳ бўлиб ўтаверади. Охирида дабдаба билан уларнинг подщоҳи келади. Шунда сен менинг номимни тутиб, арзингни айт, дейди. Деҳқон шундай қилади. Жинлар подшоси амр қилгач, икки жин ва қизни олиб келишади.