ИЛМИ ТАСХИР

Маълум бўлишича, жинлар қизни яхши кўриб қолишган ва ўғирлаб кетишган экан. Жинлар подшоси икки жинни қатл этишга буюради.

Абдураҳмон Жомийнинг «Нафоҳот ул-унс» китобида ёзишича, авлиёликка уринган бир кишининг ҳузурига бир жин келиб, дўстлик изҳор қилади ва у билан бирга суҳбатдош бўлади.

Жин унга: «Биз сизга ўхшаган покиза ва покдоман, парҳезгар ва риёзатчи кишиларни яхши кўрамиз», – дейди. Авлиё уни шундай севиб қоладики, ҳатто мачитга ҳам бирга боришни илтимос қилади. «Йўлда менга гапириб қўйсангиз одамлар сизни жиннига чиқаришади», – дейди жин. Авлиё гапирмасликка сўз беради ва улар мачитга ҳам бирга катнай бошлай- дилар. Бироқ, авлиё бир гуноҳ ишга йўл қуяди-ю, жин кетиб қолади.

Шу-шу авлиё қаерда бўлмасин, кўзини юмиб, бошини солиб ўтирар, одамлар ундан бунинг сабабини сурашса, уша жинни қайта кўриш умидида шундай қиламан, дер экан.

Али Сафий эса «Рашаҳот» китобида Жомийнинг ҳамнираси, Навоий-нинг дўсти мавлоно Шамсуддин Муҳаммад Раважий машқ қилиб ўтир-ганда, жин унинг бўйнига миниб олиб, халақит бергани хақида ёзади.

Тарихий асарларда бундай воқеаларни кўплаб ўқиш мумкин.

Р–Р?НЛАР Р‘Р?ЛАН МУЛОҚОТ

уръони Карим, «қисас-ул-анбиё» ҳамда бошқа тафсир китоб-ларида Сулаймон алаиҳиссалом жинлар устидан ҳоким бўл-гани, уларни хизматга солгани ҳақида маълумотлар мавжуд. Кўпгина эртакларда эса жин ва девлар қатнашади.