МАНТИҚУТ-ТАЙР

Хор бўлсам, соҳиби жоҳ бўлмасам,

Кошки фаррош бўлсаму шоҳ бўлмасам.

Ҳеч вақосиз, чорасиздирмен, хароб,

Шул забун ҳолимда сўргайлар ҳисоб.

Эй, Ҳумо қурсин, балога учрасин,

Солди ул бошимга бундоқ соясин…

ЛОЧР?РќРќР?РќР“ РЈР—Р  СЎРАГАНР?

Келди лочин тик тутиб бошин, дадил,

Маънилар асроридин сўз очди ул.

Лоф урарди, мен асл минқор, дебон,

Эл аро бошимда тожим бор, дебон.

Деди: шоҳ илкида кўрдим ўзни мен,

Юмдим ул халқи замондин кўзни мен.

Кўзни юмдим, боқмадим ҳеч афтига,

Токи қўнгаймен ҳукмдор кафтига.

Тарбият этдим ўзимни тер тўкиб,

Худди зоҳиддек риёзатлар чекиб.

950 Элтсалар шоҳ олдига бир кун мени,

То билай шоҳимга хизмат расмини.

Кирмамиш Симурғ тушимга, бас, шу тоб,

Мен нечун бормоққа этгаймен шитоб?

Подшоҳ кафти ғубори бас менга,

Бўйлаким бир эътибори бас менга.

Йўл босиб юрмоққа етмас қудратим,

Подшоҳ илкида ошгай шуҳратим.

Кимки ул султонга манзур бўлгуси,

Сўзласа, султонга маъқул бўлгуси.

955 Яхшидир султонга гар манзур эсам,

Қўйсам ул водийни, унга бормасам.

Шоҳ ҳузурида фароғатлар била,

Кечса умрим баски роҳатлар била.

Гоҳ шоҳ йўлида чексам интизор,

Гоҳ шавқ ичра юриб, этсам шикор.

ҲУДҲУДНР?РќР“ ЛОЧР?НГА Р–РђР’РћР‘ БЕРГАНР?

Айтди Ҳудҳуд: эй гирифтори мажоз,

Сен сифатдин айру, суврат ичра без.