МАНТИҚУТ-ТАЙР

Шоҳга бир шерик чиқаркан, айт менга,

Подшолик ҳеч ярашгайму анга?

960 Салтанат соҳиби ул Симурғ, холос,

Баски беҳамто, шоҳлик унга хос.

Шоҳ эрмас улки, ҳар кишварда ул

Ўзни нодонлик била подшо қилур.

Подшо улдирки, беҳамто киши,

Чин вафо бирлан мадородир иши.

Шоҳи дунё гар вафолар айлагай,

Дам ўтиб, жабру жафолар айлагай.

Кимса гар унга яқинроқ боргуси,

Йўқ ажабким, бир балога қолгуси.

965 Доимо ваҳм ичра айтур ал-ҳазар,

Жонига пайвастадир хавфу хатар.

Шоҳи дунё мисли бир оташ эрур,

Гар йироқ юрсанг, ўзингга хуш эрур.

Ул сабабдин шоҳлар посбони бор,

Тур йироқ, деб қичқирурлар бор-бор…

ТІР?РљРћРЇРў

ПОДШО Р’Рђ РЈРќР?РќР“ СЕВР?РњР›Р? ТљРЈР›Р?

Бор эди бир подшоҳ, олам гуҳар,

Бир қулига меҳри тушди ул қадар.

Ул қадар севди, анга дил берди, бас,

Ўлтиролмасди унингсиз бир нафас.

970 Қуллар ичра беназир эрди ғулом,

РЁРѕТі РєСћР·Рё СћРЅРіРёРґР° СЌСЂРґРё СѓР» РјСѓРґРѕРј.

Шоҳ камондин ўқ узар бўлса, у чоғ,

Қулни чин қўрқув босарди, қалтироқ.

Шоҳ қўйиб бир олма қулнинг бошига,

Сўнг камондин ўқ узар эрди анга.

Шоҳ узаркан ўқни, ул шўрлик ҳамон

Сарғайиб, ранги бўларди заъфарон.

Сўрди қулдин бир кишиким, бехабар:

Не сабабдин сарғайибсен бул қадар?

975 Подшо олдида қадринг ончунон,

Нега чеҳранг сўлғину рангинг сомон?

Деди: шоҳ бошимга қўйгай олмани,

Отгали мўлжалга олгай сўнг ани.