Дәрья башы / Исток вселенского

– Гыймадига җиткер: мунчаны карасын, СЃСѓ җылытырга куйсын. Табыннан кузгалганнан СЃРѕТЈ, мунчалалап коендырып чыгарырсыз. – Аннары СѓР», малайның күңеле үсеп китсен РґРёРїРјРµ, әллә үзенең Р°ТЈР° карата илтифатлы булганын Т»У™Рј буласын белдерәсе килепме: – У?Р№ канатым! Менә У™Р№Р±У™С‚. Килеп кергән сәгатең фәрештәләрнең амин дигәненә туры килсәче! Аллаһы Тәгалә Т—РёРґРµ оҗмахның ишеген ачып керткәндәй итсен! – РґРёРї теләде.

Малайның күзенә нур керде. Тирән итеп тын алды да:

– Рәхмәт, тута. Сүзеңә каршы Аллаһы Сөбханә вә Тәгалә йортыгызны бәрәкәтле, бәла-казадан имин итсен! – дип, җай гына алгарак узды, иркенәеп, рәхәтләнеп китте.

– Амин! – диештеләр.

Малайның җавабы ян ишекнең ачылган һәм анда чиккән түбәтәй, утыртма якалы яшел күлмәк өстеннән тире тән җылыткычы, аягына читек кигән Галиәсгар Госманов күренгән чакка туры килде.

Малайга канәгать икәнлеген, әйткәнен хуплавын белдергән сыман, ул пөхтә мыегын сыпырып куйды, тамагын көр итеп кырып алды.

– Бәрәкалла! Нинди тавыш дисәм, кеше бар икән ләбаса! – дип, ул иң әүвәл Габдуллага ике кулын күрешергә сузды.

– РќРёС…У™Р» СЃРѕТЈ, мосафир мелла кем… Габдуллаҗан? – РґРёРї күрешкәч: – У?Р№РґТЇРє, У™Р№РґТЇРє, каениш! – РґРёРї, аркасыннан кагып, башыннан сыйпап алды. Галиәсгар, шулай СѓРє якты чырай, РєУ©СЂ кәеф күрсәтеп, Сафиулла белән РґУ™ исәнләште. Аннары СЃРѕТЈ: – Дога кылыйк! – РґРёРґРµ.