Дәрья башы / Исток вселенского

Догадан соң Сафиулла:

– Аллаһы Тәгалә сезгә дәүләтегезне киң, бәрәкәтле итсен, кыямәт көнне иманыгызны, йөзегезне нурлы кылсын, – дип, битен сыпырды.

– Амин! – диештеләр.

– Сиңайтәм, – диде Галиәсгар хатынына, – кунакларны бусага төбендә аягөсли тотмыйк алайсаң.

Аш-су белән мөшәррәф[2 - Мөшәррәф – кадер-хөрмәтле.] булыйк.

– Озакларбыздыр, – диде Сафиулла, кыстаткан булып.

Хатыны да:

– Р?Рµ шул, РёРµ, – РґРёРї Т—У©РїР»У™СЂРіУ™ РєРёСЂУ™Рє тапты. – Без табыннан СЏТЈР° гына куптык. РўУ©РЅ кергәнче мунчада буласыбыз бар әле.

Кече Газизә дә:

– Р?рем Габдрахман югалтыр, – РґРёРї РєСѓР№РґС‹.

– Р?-Рё!.. Бер самавырлык кына урыныгыз калгандыр әле, – РґРёРґРµ Өлкән Газизә.

– Ярый соң. Аштан олы булып булмас, – диешеп, җай гына, бер-берсенә юл куеп, кул-битләрен юыштыргалап, кызыл башлы сөлгегә сөртенгәч, җанланып, сөйләшә-көлешә дигәндәй, берәм-берәм бүлмәләргә кереп киттеләр.

– У?Р№РґУ™, РјРѕРЅРґР° узыйк, – РґРёРї, Галиәсгар Сафиулланы бая ТЇР·Рµ чыккан бүлмәгә У™Р№РґУ™РґРµ.

Хатын-кыз, Габдулланы ияртеп, каршы якка узып бетте.

Фәкать ара-тирә Гайниҗамал гына күренгәләп, әледән-әле ул-бу ризыкны, савыт-сабаны ташыштырып йөрде.

Галиәсгар байның бүлмәсе затлы мебель белән җиһазландырылган, асылмалы лампа белән яктыртылган иде.