Сайланма әсәрләр

Безгә хәзер менә әйтергә иде:

– Даёшь, кояш,

РёСЂС‚У™ С‡У™С‡ТЇРіУ™!..

Юк шул, Мотый,

безнең тамак кипкән,

Борын очына саркый тиребез.

Без орлыкны ташып куймаганбыз,

Сынык юлдан чана сөйрибез.

Тузган чикмән ямап йөргән кебек,

Кардан карга сикереп, әйләнеп —

Без кайтабыз авыр йөк өстендә,

Р?СЂС‚У™ С‡У™С‡ТЇ безгә кайда әле!.

Тузган чикмән күпме ямасаң да

Сүтелә инде,

без дә, кар эзләп,

Күпме сөйрәлсәк тә,

яз соңламас,

Яз үзенчә кышны каезлар.

Сиңа карыйм, Мотый,

тирләгәнсең,

Мыш-мыш килеп, атны куасың.

РЎРёРЅ У™Р№С‚ РёРЅРґРµ,

болай безнең амбар

Уңыш белән кайчан тулар соң?

Орлык фондын җыйнап куяр көнне

Безнекеләр йөрде кинәнеп:

– Район бирер әле,

юк орлыкны

Каян җыйыйк? – дип сөйләнеп.

Хәзер карыйм сиңа,

мыш-мыш килеп,

Алып кайтасың район орлыгын.

Кышкы юллар көлеп яткан чакта,

Сез соң нәрсә карап тордыгыз?

Кар шул инде – тузган чикмән хәзер,

Аннан киткән,

моннан сүтелгән.

Юллар сынык,

мескен ат терлеге

Бер атлый да карга сөртенә.

Ул малкайга хәзер әйтергә иде:

– Аша, малкай, симер,

аннан соң,

Тырма җиткәч, кырда «эһ» тә дими,

Басуларның чәчен тарарсың.

Юк шул, Мотый,

хәзер безнең малкай

Кара җирдә чана өстерәп,

Р?ңбашлары чыга,

өйгә кайткач,

Аурып ятар шуның өстенә.

РљРѕСЏС€ РєУ©Р»У™,

кояш кызганмый да,

Кар чикмәнен сүтә,

тарткалый.

Аңар зәвык, ахры,

колхозчының

Эш өстендә йоклап ятканы.