Сайланма әсәрләр

Юк, без хәзер, Мотый,

кулыбызны

Күтәрербез,

шушы ачудан

Р?СЂС‚У™ орлык,

иртә мал хәзерләп,

Р?СЂС‚У™ чыгып,

РёСЂС‚У™ С‡У™С‡ТЇРіУ™!!!

В В В В 1933

«Таң атканчы икәү бергә булдык…»

(РЎРѕТЈРіС‹ РєРёС‡)

Таң атканчы икәү бергә булдык,

Серләр сөйләп үтте ярты төн.

Син, ай төсле балкып, төн буена

Йөрәгемне минем яктырттың.

Таң сызылды,

Мине иң соңгы кат

Син үптең дә аннан кузгалдың.

Таң алдыннан баткан ай шикелле

У?ллә кая киттең, югалдың.

Тәрәзәмнән кояш караганда,

Мин, ялгызым өйдә каңгырып,

Утыра идем инде авыр сулап,

Сине көтеп, сине сагынып.

Ник килдең син, кояш, күрмисеңме

Минем башым авыр кайгылы?!

Ник килдең син матур төнне куып,

Ник урладың минем аемны?!

Ник тиз үтте шулай бу серле төн,

Нигә шулай иртә атты таң?!

Кая киттең…

миңа шундый назлар

Бүләк иткән көләч ләтыйфәм? —

Белсә идең минем, йөрәк дустым,

Белсә идең минем күңелне…

Бу соңгы кич миңа яшьлегемнең

Соңгы җыры булып күренде.

Бу соңгы кич – минем иң ялкынлы

Хисләремне үзенә яшерде…

Синең белән бергә мәңге миннән

Киткән төсле булды яшьлегем.

У?ллә РЅУ™СЂСЃУ™ булды Р±Сѓ күңелгә,

Ник мин болай янам, борчылам.

Кич ятсам да, һаман сине уйлыйм,

Таң атса да, сине юксынам.

Мин онталмам, ахры, синең назны,

Синең күкрәгеңнең җылысын!..

Син калдырдың миндә мәңге бетмәс,

Мәңге сүнмәс сагыну тойгысын!..