Хаціна

Ад не разумення i ад душэyнай стомы, хлопец iмгненна здаyся. Уся нявырашанасць i адчай, у спробе знайсцi наступную «хлебную дробку», прывяло яго да таго, што ён апусцiy рукi. Хлопец спалохана сеy на халодную бетонную падлогу, абапiраючыся спiной на шэрую сцяну, насупраць рознага сабранага барахла на металiчных палiцах. Алесь, ад думкi, што яго бацька выкраy сабаку, злосна перакулiy галаву назад. Стукнуyшыся патылiцай аб цвёрдую паверхню сцяны, ён адчуy боль. Ад гэтага, хлопец iмгненна злавесна скрывiy твар i паклаy правую далонь на патылiцу, моцна прыцiснуy кароткiя светла-русыя валасы.

Вочы хлопца глядзелi yнiз на сухую бетонную падлогу. Справа ён заyважыy, як самотна ляжала фiгурная адвертка з сiняй ручкай i доyгiм металiчным стрыжнем. Ён на хвiлiну прыпынiy свой погляд на кiнутым iнструменце. Углядаyся, злаваyся. І y гэты кароткi момант да яго закралася вар'яцкае цёмнае пачуццё. Алесь хутка i моцна схапiyся за адвёртку. І што ёсць сiл кiнуy яе y металiчную канструкцыю. Насупраць, на яе палiцах, было нямала каробак i разнастайных дробных дэталяy, некалькi паяльнiкаy, павелiчальнае шкло, розныя мяшочкi з парашком, платы, секундамеры. Лятучы прадмет, круцячыся y паветры, сваiм вострым канцом уваткнуyся y адзiн з некалькiх мяшочкаy, што стаялi на трэцяй палiцы, ледзь вышэй сярэдзiны yсёй канструкцыi. Пасля адвёртка yпала yнiз, застукала, скачучы па падлозе, спынiлася. З прадзiраyленага карычневага мяшочка пасыпаyся серабрыста-залаты пясок. Дробныя пясчынкi, нiбы вадаспад, iмклiва папаyзлi yнiз. Але на шляху да падлогi пясок наткнуyся на лёгкую папяровую скрынку, якая была, у спешцы, неакуратна пакладзена на нiжнюю палiцу. Алесь глядзеy на край белай скрынкi, якi выглядваy, сустракаy i прымаy увесь груз на сябе. Ад гэтага адзiн край стаy цяжэй i схiлiyся yнiз. Пасля чаго скрынка павольна перакулiлася, раздаyшы звонкiя yдары. Тонкi папяровы кантэйнер разарваyся, паказаy усё сваё змесцiва. Да ног Алеся пакацiлiся тры залатых, iдэальна роyных шара. Памерам яны былi з невялiкi апельсiн. Яны мякка i цiха наблiзiлiся да хлопца. І бачачы yсё гэта, раздражнёныя пачуццi выганялiся, перамянiлiся думкi y галаве хлопца.

Алесь падабраy першы шар, якi апынуyся блiжэй да яго правай руцэ. Залацiсты шар быy лёгкi, быццам зроблены з кардона, паверхня была цвёрдай i гладкай. Хлопец устаy, пацягнуyся да святла. Пад штучным асвятленнем, для вачэй стала прыкметна лёгкая гравiроyка «Д-4».