Хаціна

Камандзiр быy упэyнены y тым, што ён першым убяжыць у ацалелы будынак з двума салдатамi. Але тут, у закiнутай карцiннай галерэi, ужо знаходзiyся радавы Агуркоy. Каравокi, высокi, худы хлопец з выцягнутым тварам, злёгку падрыгваy ад халоднага патоку паветра, што цягнуyся з усiх вокнаy. Салдацiк не здымаy з сябе yжо высахлы чорны плашч з цела, ён ахутаyся iм, спрабаваy, як мага больш, сагрэцца. Сцiснуyшыся y сухiм куце, Агуркоy сваiмi тонкiмi пальцамi пiянiста, трымаy перад сабой аyтамат. Пры гэтым напружана yслухоyваyся ва yсе навакольныя гукi.

У момант, калi y будынак увайшоy устрывожаны камандзiр з двума салдатамi, юны Іван Агуркоy хутка падняyся з падлогi, выпрастаyся i прыбраy з бледнага твару разгублены выгляд. Плашч раскрыyся i Агуркоy усiм сваiм целам iмгненна адчуy i прыняy увесь холад вясновай ранiцы. Ён задрыжаy яшчэ мацней.

Круглатвары Катляроy, ступаючы на дробныя аскепкi шкла, падышоy да Івана.

– Ты тут адзiн? – спытаy з сур'ёзным выглядам капiтан, апусцiyшы шырокiя русыя бровы над блакiтнымi вачыма.

– Так дакладна. – адказаy Агуркоy, i сцiснуy усе свае цяглiцы тонкага цела, каб пазбегнуць дрыжыкаy перад капiтанам.

Затым, калi Катляроy адышоy, радавы тут жа расслабiyся i зноy задрыжаy.

Упэyнены y сабе камандзiр не давяраy Агуркову з-за яго юнага yзросту, лiчыy, што Іван не абыходзiy усе памяшканнi, а проста сядзеy тут у чаканнi прыходу яго таварышаy па службе. І каб пераканацца y словах Агуркова, Катляроy моyчкi паказаy рухам рукi i пальцаy радавому Зуйко агледзець памяшканнi першага паверха.

У гэты час да Агуркова падышоy саракапяцiгадовы салдат Мельнiк.

– Не бойся ты, вайна заyтра скончыцца. – аптымiстычна вымавiy мужчына.

– Я не баюся. Гэта yсё ад холаду. Я ж паyднёвец. – скрозь дрыгаценне шырокiх вуснаy адказаy Агуркоy.

Затым камандзiр Катляроy звярнуyся да iх дваiх:

– Хопiць балбатаць! За працу. На пазiцыi! – загадаy Катляроy, паказваючы рукамi на пасты радавых.

Будынак, у якiм знаходзiлiся салдаты, меy асаблiвую канструкцыю: франтальная частка была з ваконнымi праёмамi на yсiх паверхах, бакавыя сцены былi цалкам забудаваны, задняя частка мела вокны толькi на другiм паверсе i адны дзверы на першым.

Для камандзiра Катлярова сённяшняя ранiца была змрочная i сырая, чым мiнулая. Шыракаплечы камандзiр зняy з сябе чорны плашч i павесiy яго на тоyсты цвiк, якi тырчыy у сцяне.