Хаціна

Рукi салдат злёгку прамерзлi ад халоднай непагадзi, прасiлi цяпла. Салдаты хутка кiнулi погляд на камандзiра i разам паспяшалiся да яго. Знялi капюшоны, пад якiмi хавалiся шэрыя каскi.

– Трэба прыбраць забiтых з праходу. Адцягнуць iх у той бок. – паказаy Катляроy на вузкую сцяну, у цэнтры якой праглядалася чырвоная цэгла ад абваленай тынкоyкi.

Сам жа Катляроy заняy пазiцыю Мельнiка, прадоyжыy сачыць за гарадскiм разбураным наваколлем.

Худы, як трасцiнка, Іван Агуркоy палахлiва глядзеy на мёртвых салдат i неахвотна выконваy загад камандзiра.

Ён усё часцей папраyляy каску, якая павольна спаyзала яму на вочы. Агуркоy меy нястрыманае жаданне пакiнуць службу, але не меy уяyленне, куды дзявацца пасля. Хлопец i паyгода не праслужыy у войску, як яго кiнулi на вайну. Яму было цяжка yспрымаць ваенны час: глядзець на загiнуyшых, чуць выбухi i стрэлы.

Кiнуyшы апошняе цела да сырой сцяны, з вусн Агуркова пачулiся yздыхi, а затым словы.

– Я ж магу ляжаць таксама, мёртвым… – прашаптаy юнак, ды так, што яго пачуy Мельнiк.

– Трэба думаць аб iншым, што мы вернемся дадому да сваiх блiзкiх. Што чакаюць нас… Хутка скончыцца вайна… Вось завершым заданне i перамога наша. Так што, збярыся, хлопец, i давай закрыем гэтую змрочную тэму. – упэyнена сказаy Мельнiк, папраyляючы сваю шэрую yнiформу.

Яшчэ за тыдзень перад адпраyкай на гэтае заданне моцны духам мужчына Леанiд Мельнiк не раз чуy ад Агуркова падобныя словы на трэнiроyках i пасля iх. У тыя днi Мельнiку не было да канца вядома, што ж на самай справе адчуваy хлопец.

Ён толькi прадбачыy i падтрымлiваy радавога y цяжкiя ваенныя хвiлiны. Мужчына глядзеy на хлапчука Івана, як на сына. Перажываy за яго. Думаy аб тым, што ж будзе з iм, там, на лiнii фронту? Як павядзе сябе гэты хлопчык у сапраyдным баi?

У адрозненне ад юнага Івана, саракапяцiгадовы Леанiд у свае маладыя гады праслужыy два гады y разведцы, а пасля, вярнуyся дадому, завёy сям'ю. Мiрна жыy да прыходу вайны. А калi пачулiся першыя выбухi бомбаy, яго двое сыноy першымi сышлi на фронт, а праз тыдзень, следам, быy прызваны сам ён.

Да сустрэчы з Агурковым, мужчына yжо прайшоy некалькi ваенных заданняy, яму не раз даводзiлася змагацца за сваё жыццё. Нямала ён пабачыy смерцяy у апошнi ваенны час. І за гэты перыяд бiтваy Леанiд не пераставаy думаць пра дзяцей, аб каханай жонцы Наталлi, што засталася чакаць сваiх мужчын у маленькай вёсачцы.

Агуркоy ужо перастаy дрыжаць, але цяжкiя думкi не давалi яму супакоiцца.