Па той бок

Ф-11 выйшаy з памяшкання i стаy нетаропка падымацца па лесвiцы, стукаy сваiмi металiчнымi ступнямi. А я павярнуyся да самотнага старога. Паглядзеy на яго сумныя вочы, яны былi крыху апушчаны yнiз.

– Усё не дарма, yсё не дарма… – цiха, хрыплым голасам паyтараy стары. – Усё не дарма…

Я апусцiyся да яго, прысеy насупраць. Стваралася такое адчуванне, што стары не заyважае мяне. Хоць вось ён я, перад iм.

– Ты мяне чуеш? Эй? Я тут! – пажылы працягваy сядзець, апусцiyшы нос. – Як цябе завуць? – пацiкавiyся я.

– …усё не дарма… – ён зноy паyтарыy гэтыя словы, зараз жа злёгку заварушыyшыся, нiбы маятнiк, хiстаyся yперад?назад.

– Арцём. Маё iмя Арцём. – я цiха прашаптаy гэта, хутчэй больш сабе, чым яму.

– …усё не дарма…усё не дарма… – не змаyкаy стары.

– Як ты сюды трапiy? Колькi ты тут жывеш? Што за нянавiсць да СКР? – я, адзiн за адным, задаваy яму пытаннi, спадзеючыся, што хоць на нейкае з iх ён адкажа.

Пачуyшы абрэвiятуру з маiх вуснаy, стары змоyк. Ён падняy вочы i з нянавiсцю паглядзеy на мяне.

Я падумаy, што ён памiрае. Стары падняy бровы i шырока раскрыy вочы. Было непрыемна глядзець на яго, i я тут жа yстаy, выпрастаyшы спiну.

– Справядлiвасць прыйдзе! СКР памрэ, памраце вы yсе! Усё не дарма. – рэзка i гучна крыкнуy стары. – Справядлiвасць прыйдзе! Смерць прыйдзе за кожным з вас!

Я адразу зрабiy два крокi назад, моцна сцiснуy зброю. Гэты чалавек працягваy палохаць мяне сваiм поглядам. Яго выраз твару быy раз'юшаным. Голас, з якiм ён крычаy, трашчаy, шыпеy ад злосцi.

– Справядлiвасць прыйдзе! Вы yсе памрэце! – крычаy стары, яго слiна вылятала з рота, чаплялася за бараду.

Мала таго, што мяне палохаy стары, дык яшчэ я не пачуy, як робат вярнуyся i наблiзiyся да мяне.

– Буры няма. – сказаy робат за маiм плячом.

Я тузануyся, i, нiбы конiк, адскочыy ад яго. Уся мая мужнасць i сiлы iмгненна знiклi. Усё з-за старога-псiха, якi балюча бiy сваiмi фразамi па маiм слабым характары, па страхах у маёй галаве.

Нечакана, у ва мне штосьцi пстрыкнула, мяне ахапiла злосць.

Я паставiy у бок вiнтоyку. Потым адарваy кавалак тканiны ад адзення, якое ляжала y куце i iм жа заткнуy рот старому. З мяне хопiць ужо гэтага вар'яцтва.

– Ну што, Ф-11, збiраемся i праз дзесяць хвiлiн выходзiм?! – сказаy я.

– Я рэкамендую застацца тут на ноч. Праз пару гадзiн пачне цямнець. Нам лепш выходзiць заyтра, ранняй ранiцай. Наперадзе яшчэ доyгi шлях па пустынi.

– Мммм… – незадаволена прамовiy я.