Па той бок

Я доyга сядзеy нерухома, пiльна yслухоyваючыся y кожны шоргат вакол сябе i зусiм забыyся пра маленькую рану на пальцы рукi. Шум павялiчваyся, усё блiжэй i блiжэй падбiраyся да мяне, нiбы хтосьцi, разрэзаyшы вялiкую колькасць дрэy, утоптваy iх у зямлю.

Я яшчэ больш сцiснуy прадмет, якi трымаy у руцэ, рыхтуючыся махнуць iм пры першай жа магчымасцi. Я быy гатовы yдарыць i абаранiць сябе ад жудаснага, як мне здавалася, монстра, што прабiраyся да карабля.

Сцямнела як унутры карабля, так i звонку. Нi праз прабоiну y корпусе, нi праз трэснутае шкло кiравання – я не бачыy амаль нiчога.

І раптам на маiм касцюме загарэyся дысплей, якi знаходзiyся на запясце. Я тузануyся ад сiняга святла, зiрнуy на дысплей на левай руцэ – на iм адлюстроyвалася нейкае слова. Я зачынiy святло далонню, дысплей патух, увесь шоргат разам знiк. Толькi здалёк шумела лiсце ад ветру.

– Дзiyна… – падумаy я, – Чаму раптам усе гучныя гукi сцiхлi?

Я насцярожыyся, змакрэy. У гэтай цемры станавiлася яшчэ страшней, чым пры святле дысплея.

Я паспрабаваy вярнуць яго святло, вадзiy пальцамi i далонню па iм, але ён не yключаyся. Стук аб метал карабля хутка адцягнуy мяне ад дысплея.

Хтосьцi yзлез на борт. Дакладна. Выразны гук, падобны на сокат, станавiyся yсё гучней. Маленькае святло, якое з'явiлася yслед за гукамi, асвятляла сабой усё больш прасторы. Я заyважыy рухаючы сiлуэт, стаy цэлiцца y яго, каб ударыць з усёй сiлы. Заскражатаyшы зубамi, я выскачыy i yзмахнуy цвёрдым прадметам. Удар прыйшоyся незнаёмцу y спiну.

З вялiкiм грукатам ён павалiyся на падлогу. Я, не чакаючы такога шуму, здрыгануyся. Мне здавалася, што ён будзе ляжаць нерухома некаторы час, але ён пачаy павольна yставаць.

Я працягваy цэлiцца, сцiскаць цяглiцы, хацеy ужо yдарыць яшчэ раз, але пачуy.

– Прабачце!? Вам патрэбна дапамога? Я магу вам чым-небудзь дапамагчы?

Я зрабiy пару крокаy назад, спiной упёрся y сцяну. Паспрабаваy зноy уключыць святло на дысплеi, але той не слухаyся мяне. Я стаy больш актыyна перабiраць пальцамi па яго паверхнi.

Прыбор паддаyся, i я асвятлiy iм прастору перад сабой. Шэрае, худое стварэнне yстала перада мной спiной. Я застыy на месцы. Яго паказальны палец выпраменьваy чыстае святло. Шэры сiлуэт на чорным фоне развярнуyся i стаy сьвяцiць прама на мяне. Святло не прыносiла маiм вачам дыскамфорт.

– Што ты такое? Не падыходзь!! – гучна вымавiy я i падняy металiчную трубу перад сабой.

– Я вiнаваты перад вамi, прабачце! Я не хацеy вас напалохаць.