Па той бок

Звон бiy па вушах, раздражняy маю, i без таго хворую, галаву. Быццам сотнi, тысячы камянёy б'юцца аб метал.

– Што гэта? – крычаy я. – Што адбываецца?

Робат спакойна сядзеy на месцы, нешта адказваy мне, але я не змог разабраць яго слоy. У гэтым барабанным шуме зусiм можна было сысцi з розуму. Праз хвiлiн пяць удары сцiхлi, а следам лiнуy моцны дождж. Шум залевы закалыхваy мяне, салодкi пах вады yсыпляy маю прытомнасць.

– Што гэта было…што за грукат?.. – млявым голасам спытаy я.

– Гэта быy буйны град, ледзяныя шары.

Для гэтай мясцовасцi характэрная з'ява. Баяцца няма чаго, вы y бяспецы.

Падчас граду, пару кавалкаy лёду заляцелi праз прабоiну i хутка расталi. Я нават не паспеy зарыентавацца, калi адзiн круглы шар лёду yляцеy у мой бок, потым iмгненна стукнуyся каля мяне i разляцеyся. Пасля чаго я павярнуyся i yбачыy дробныя лужыны.

Затым я цяжка паглядзеy на Ф-11, у вачах маiх цямнела… Я засынаy.

Прачнуyся yжо ранiцай наступнага дня. У пятнiцу было светла i цiха. Прабоiна y караблi yжо не тлела, кроплi дажджу астудзiлi яе.

Толькi провад па-ранейшаму трохi iскрыy.

У мяне было яшчэ шмат пытаннеy да робата, але якi з iх самы важны, я пакуль не разумеy.

Робата Ф-11 паблiзу не было, мабыць, ён сышоy. Я yстаy, падышоy да штурвала, сеy на крэсла. Пры гэтым iмкнучыся не рухаць правым плячом, яно яшчэ балела. Цвёрдае, трэснутае шкло насупраць мяне было напаyпразрыстым, светла-карычневым з-за бруду. Агледзеyшы yсю панэль кiравання, лямпачкi, кнопкi i экраны – я дакладна ведаy, што нацiскаць.

Усё, што мне yдалося зрабiць, дык гэта пазбавiць провад ад iскраy. Больш добрых навiн не было. Нiчога не працавала. Кампутары былi пашкоджаны не толькi знешне, але i знутры.

Я працягваy сядзець, чагосьцi чакаy. Я нiяк не мог сабрацца з думкамi, але потым успомнiy пра працоyны дысплей, пра мiнi-кампутар на маёй руцэ. Цяпер мне стала куды цiкавей. Я стаy праглядаць усё да дробязяy. З усёй карыснай iнфармацыi я выявiy толькi адну – кропку прыбыцця, месца, куды я трымаy шлях.

Будучы сканцэнтраваным, я тузануyся ад спалоху. У той момант на борце быy робат. Я нават не пачуy, як ён наблiзiyся i напалохаy мяне. Я зашыпеy ад болю y плячы. Павярнуyся да яго. Не ведаю, дзе ён блукаy, але мне было не да гэтага. Я толькi глядзеy на яго дзеяннi. З адной секцыi робат выцягнуy скрынку з лекамi, дастаy нешта з яе. Падышоy да мяне i загаварыy:

– Вам варта гэта выпiць. Ваша плячо вернецца y здаровы стан.