Па той бок

Адшукаyшы заплечнiк пад стаць сваёй форме, я стаy збiраць i класцi y яго патрэбныя рэчы для паходу. Працягваючы yскрываць скрынi, я памаленьку знаходзiy шмат карысных рэчаy. Усе яны былi падпiсаныя, на iх была нанесеная гравiроyка СКР. Таксама мне спадабалася, што на борце была зброя. Гэтая знаходка надала мне yпэyненасць, нейкi спакой за сябе, абарону ад таго, што мяне пужала. Так як у заплечнiку было мала месца, я змясцiy у яго самае патрэбнае: ежу, ваду, лекi, пiсталет, патроны i яшчэ iншыя дробныя рэчы.

Увесь гэты час Ф-11 стаяy не yмешваючыся. Нiбы цень, ён добра злiваyся з становiшчам у памяшканнi. Сабраyшы yсё неабходнае, я паспяшаyся сесцi за штурвал. Цела прасiла толькi адпачынку. Некалькi хвiлiн мы з робатам правялi y цiшынi.

А калi ж я yстаy i зiрнуy у яго штучныя вочы, яны зьвярнулiся да мяне y адказ. Нячулая машына – вось аб чым я тады падумаy. Яшчэ раз я перагледзеy змесцiва заплечнiка. Агледзеy сваё цела, раны на нагах былi зацягнутыя, шнары праглядалiся y парэзах унiформы.

Потым я паглядзеy на робата яшчэ раз i спытаy:

– Чаму я yчора так хутка адключыyся i заснуy падчас дажджу? Я ж зусiм не хацеy спаць.

Хоць у мяне было яшчэ шмат пытанняy, я вырашыy не спяшацца з iмi, а пакiнуць iх на наш сумесны шлях.

– Гэта yсё yчорашнi дождж. Падчас дажджу yсё жывое засынае. Я шмат разоy такое бачыy. Па маiх назiраннях, дождж выкiдвае нейкiя таксiны.

– Добра, з гэтым разабралiся. Усё астатняе па дарозе распавядзеш. У мяне яшчэ шмат пытанняy да цябе.

– Буду рады вам дапамагчы.

– Ты заyсёды такi ласкавы?

– У маёй праграме закладзеныя законы, паводзiн i правiлы, якiм, я павiнен прытрымлiвацца.

–Так-так-так…можна было здагадацца. – пасля крушэння я yпершыню злёгку yсмiхнуyся.

Ужо было пара выходзiць. Белы заплечнiк з цвёрдага матэрыялу я замацаваy за плячыма. З дапамогай невядомага мне прыцягнення, ён лёгка накiдваyся i таксама лёгка здымаyся, калi мая далонь цалкам краналася яго. Ён выдатна злiваyся з усiм касцюмам. Я таксама падабраy ляжачы кавалак паперы i змясцiy яго y маленькую непрыкметную кiшэню yнiформы.

Штурмавую вiнтоyку я накiнуy на сябе. Выйшаyшы з карабля, я ступiy у вадкi, паyсухi рыжы бруд. Ён добра прылiпаy да маiх падэшваy. Я з цяжкасцю перасоyваy ногi y бок вялiкiх раслiн. Наперадзе мяне iшоy робат. Ззаду, след у след, iшоy я. Мы дайшлi да блiжэйшага хмызняку, лiсце якога, у большасцi сваёй, былi здзiраyленыя i пакрытыя тым жа брудам, якi мы каталi пад нагамi.