Нязніклыя

Іншыя будынкi, якiя знаходзiлiся побач, адкiдалi адлюстраванне цемры i не давалi прамога сонечнага бяспечнага праходу памiж iмi. У ценi, у будынках або каля iх, маглi папросту хавацца драпежнiкi або тыя, каго больш баяyся Мiкалай, тыя каго яшчэ не сустракала Палiна – iстоты. Было вiдавочным рашэннем хлопца не праходзiць па падземным пераходзе да чыгункi. А таксама, небяспечна было прабiрацца па версе, па высокiх лесвiцах, якiя злёгку сцерлi свае вострыя вуглы. Менавiта цяпер Палiна перастала адчуваць нейкую лёгкасць, прыгнятальная абстаноyка прывяла да хвалявання.

Яны абышлi вакзал з левага боку, выйшлi на першую платформу.

На чыгунцы тоyпiлiся вагоны: грузавыя i пасажырскiя. Злева, ля пераходнага моста, на чыгунцы бязладна адпачывалi перакуленыя цэлыя саставы. Сутыкнуyшыся адзiн з адным, яны перамяшалiся, збiлi амаль усе слупы, якiя трымалi правады. Уся куча была накрытая пяском, нiбы шэрым попелам, i yсё гэта непрыемна глядзелася y нежывых танах. А вось з правага боку было значна чысцей, прыстойней.

Вагоны стаялi смiрна пад блакiтным небам. Два сумных дызельных састава на далёкiх пуцях i адзiн электрычны састаy, што быy блiжэй да вакзала, на другiм пуцi. Гэты транспарт ужо даyно нiкуды не спяшаyся.

– Вось ён… Ацалеy, – цiха прашаптаy Мiкалай. – Я за iм даyно назiраю.

Двое глядзелi на шэра-чырвоны састаy электрычкi, над якiм вiселi непашкоджаныя правады. Затым, ад спалоху, яны паглядзелi y бок вакзала. Дадатковы груз трывогi, да, да таго не спакойным чалавечым сэрцам, надаy раптоyны шум крылаy дробных чырвоных стварэнняy, што зграяй паднялiся высока над вакзалам.

– Пойдзем… – сказаy хлопец i працягнуy Палiне руку.

Дзяyчына yзялася за яго левую далонь. Яны ступiлi на першыя засыпаныя пуцi, якiя асвятлялiся прамымi сонечнымi прамянямi. Ішлi цяжка. Абутак патанаy. Ногi, амаль да каленяy, хавалiся y масе сыпкiх пясчынак бетону. Ішлi як зiмой па высокiм мяккiм снезе. Мiкалай моцна трымаy дзяyчыну за цёплую далонь, дапамагаy ёй не yпасцi. Пад нагамi яны адчувалi: то рэйкi, то шпалы, то дробныя камянi.

Хоць вакол не было чуваць нейкiх звяроy, iстот, i yсё ж, яны не рызыкнулi падысцi да транспарту праз ценявую частку, з боку вакзала.

Усе дзверы чатырох вагонаy былi зачыненыя, шкла зусiм не было.

Падышоyшы да першага ад iх вагона, Мiкалай зняy з сябе заплечнiк i кiнуy яго праз акно, затым зняy са спiны сумку-пераноску з сабакам i перадаy яе Палiне. Дзяyчына адчула вялiкi цяжар, цярпела боль у руках.