Нязніклыя

Некаторыя з iх яшчэ пускалi чорны дым. Тое самае было i y лесе. Кругi, нiбы сляды ад чорнай пячаткi, былi паyсюль. Ствалы павольна тлелi y чырвона-чорных вуглях, у месцах, дзе, як лазерам, зрэзала дрэва. Суседнiя вёсачкi yсеяныя цёмнымi роyнымi кругамi. Людзей не вiдаць, толькi хатнiя жывёлы, чорна-белыя каровы, рэдкiм статкам мiтуслiва бегалi ля драyляных платоy.

Калi электрычка праехала прыпынак «Зялёны Востраy», Мiкалай тут жа yбачыy удалечынi дарослага чалавека, якi стаяy на шпалах i энергiчна размахваy рукамi.

А за iм, за незнаёмцам, ляжаy перакулены цягнiк, якi моцна пашкодзiy рэйкi. Усе шэра-блакiтныя вагоны сцiснулiся i пераплялiся на шляху, як купка дроy для вогнiшча. У той жа момант Палiна не глядзела наперад, яна yткнулася y карту, нават не для таго, каб нешта даведацца цi з чымсьцi зверыцца, а каб спакойна паразважаць над тым, што стала з ёй пасля дотыку iстоты. Яе смутнасць i моцнае хваляванне yтваралi цяжар у сэрцы – яна разумела, што з гэтым трэба неяк змагацца.

Мiкалай апусцiy галаву да панэлi кiравання, сiльнымi рукамi ён пацягнуy тармазны рычаг на сябе.

Электрычка зменшыла хуткасць, i да таго яшчэ, кантактныя правады страцiлi забеспячэнне транспарта токам.

Палiна адчула, як шпарка скiдалася хуткасць, як яе крыху схiлiла наперад. Яна прыбрала ад сябе карту i, паглядзеyшы наперад, усё стала зразумела – далей iм не праехаць. Перашкода на шляху, у выглядзе збiтых вагонаy, пераконвала яе y гэтым.

Электрычка yсё блiжэй наблiжалася да аварыйнага yчастку, павольна кацiлася як шарык.

Хлопец быy упэyнены, што iх транспарт спынiцца своечасова. Ён уявiy гэта y галаве, нiбыта разлiчыy хуткасць i сiлу тармажэння.

– Спынiся! – з назапашанай энергiяй крыкнула дзяyчына.

– Зараз! Усё будзе! – усклiкнуy ён.

Сабака пазiраy па баках, ён адчуваy напружанне Палiны. Наступiла кароткая паyза yсiх слоy, усе сачылi, як паволi састаy наблiжаyся да поyнага спынення свайго руху. Ну вось, чыгуначны транспарт спынены, устаy ля самага першага вагона, якi сышоy з рэек.

Палiна цяжка yздыхнула i строга паглядзела на хлопца, якi зняy усю ахову з твару, паказаy рудавалосую галаву i незадаволена паглядзеy на перашкоду наперадзе.

– Эх, праклён! – узмахнуy ён рукой, – А дзе той…дзе ён? – быццам пытаyся сам у сябе Мiкалай.

Хлопец круцiy галавой, аглядаy усё, што было наперадзе носа электрычкi. Палiна не разумела, каго ён шукае, каго згубiy Мiкола. Ёй прыходзiла думка, што хлопец i сам не здаровы на галаву.