Сляды волатаў

На iх шчасце, да дзеда на летнiя канiкулы прыязджаy унук Алёша, заядлы рыбачок.

Калi яшчэ ранiцаю ён збiраyся на рыбалку, яны церлiся аб яго ногi i мурлыкалi – рыбку сабе заказвалi. Ды i адзенне Алёшава прапахла возерам i рыбаю, i гэты пах хваляваy кошак. З рыбалкi яны сустракалi яго ля веснiчак, бо якая б часам i няyдалая атрымлiвалася рыбалка, але кошкам рыба была.

У той вечар Алёша прынёс цэлы садок карасёy. Меншымi пачаставаy кошак, сабе з дзедам патэльню рыбы насмажыy. Астатнiх карасёy выпусцiy у выварку з вадою i накрыy накрыyкаю.

Ранiцаю Алёша, як i звычайна, устаy iсцi на возера, выйшаy на веранду. І пачуy металiчны стук. Асцярожна зiрнуy праз шкло веранды на двор. Ля вываркi з вадою гаспадарылi кошкi. Тое, што y вадзе плёскаецца рыба, не давала iм спакою yсю ноч. І зараз старэйшая кошка стаяла на заднiх лапах ля вываркi, а пярэдняй спрабавала сапхнуць з вываркi накрыyку. Накрыyка была цяжкаватая i са стукам падала назад на выварку. Тады старэйшая кошка yперлася y накрыyку дзвюма пярэднiмi лапамi, тут жа на дапамогу ёй прыйшла маладая.

У чатыры лапы накрыyка лёгка сапхнулася з вываркi. Тады старэйшая yскочыла на край вываркi i iмгненна выкiнула на зямлю аднаго карася, другога… З рыбаю y зубах рыбачкi знiклi за кустамi парэчак.

Алёша стоена чакаy на верандзе. Праз некаторы час задаволеныя рыбачкi паказалiся з-за кустоy i зноy пакiравалi да вываркi. Алёша адчынiy дзверы веранды. Рыжыя зразумелi, што папалiся, i стралою сiганулi пад выратавальныя парэчкавыя кусты.

Цэлы дзень яны потым круцiлiся вакол вываркi, у якой смачна плёскалiся карасi, але зрабiць нiчога не маглi.

На накрыyцы ляжала цаглiна.

Рыжым рыбачкам нiчога не заставалася, як чакаць Алёшу з рыбалкi i церцiся аб яго ногi, выпрошваючы рыбу.

Няyдалае паляванне

Жнiвеньскi надвячорак дыхаy цяплом i пахам свежага ржышча. Чырвонае сонца паволi апускалася за небакрай.

Дзед Алесь з’ехаy з палявой дарогi на веласiпедзе да невялiчкага азярца. Раскошна хiлiлася да вады доyгая, сакавiтая асака.

Драмаy на вадзе стрэлкалiст. Мiж яго вострымi антэнкамi yзвышаyся сiтнiк. На берагах сцiшылiся y чаканнi ночы купчастыя кусты вербалозу. Пад самым дальнiм дзед схаваy веласiпед, каб не блiшчаy нiкеляваным рулём. Сам размясцiyся пад кустом на вышэйшым беразе так, каб сонца было збоку i не свяцiла y вочы.

Вада y азярцы стаяла нерухомая, як люстэрка.

Дзед Алесь чакаy дзiкiх качак, якiя жыравалi y полi, падбiралi апалае зерне, а то i церабiлi яшчэ нязжаты авёс.