Сляды волатаў

На ноч яны зляцяць з поля на ваду – i каб напiцца, пакупацца i адпачыць, ды i каб не патрапiць у зубы лiсе, якая ноччу выходзiць на паляванне. На вадзе y зараснiку можна спаць спакойна.

Утульна i цёпла было пад лазовым кустом. Дзед прыслухоyваyся, каб пачуць посвiст качыных крылаy, глядзеy на люстраную ваду. На вадзе раптам з’явiлiся дзве лёгенькiя хвалi, якiя вострым клiночкам разыходзiлiся y бакi. Гэта пераплывала ад берага да берага азярцо андатра. Плыy звярок зусiм нячутна, толькi хвалi выдавалi яго. Хвалi затухалi, i нiшто болей не трывожыла вадзяную роyнядзь.

Нiшто не парушала цiшынi i y паветры.

Дзеда нават i y дрымоту пахiлiла, ды раптам ён адчуy, што лёгкай хваляй ускалыхнулася паветра. Але нiчога не было вiдаць i нiчога не было чуваць. Праз нейкi час паветра скалыхнулася зноy. І зноy дзед нiчога не yбачыy i не пачуy.

Крыху не па сабе стала. Што гэта за нячыстая сiла з’явiлася над азярцом, якую не вiдаць i не чуваць? Дзеду yжо i не да качак стала. Цiкава, хто ж гэта акрамя яго ёсць на азярцы?

Дзед асцярожна павярнуyся на спiну, каб можна было глядзець угору з-пад казырка сваёй шэрай каракулевай шапкi.

І yгледзеy, як з прыцемку нячутна i iмклiва наляцела нешта на яго. Лёгкае, з размашыстымi акруглымi крыламi. Інстынктыyна дзед ускiнуy стрэльбу. І птушка ад гэтага руху рэзка прыхнула yгору i yбок. Паветраная хваля yскалыхнулася i зацiхла. Дзед усмiхнуyся. Ён зразумеy, што гэта сава вылецела на сваё начное паляванне. Яна звычайна палюе на мышэй, але не адмовiцца i ад зайчыка. Шэрая дзедава шапка i здалася саве зайчыкам.

Дзед зноy зручна yмасцiyся пад кустом. Цямнела. Калi y хуткiм часе качкi не прыляцяць, то палявання не выйшла. У цемры страляць не будзеш. Дзед Алесь ужо не толькi качак чакаy, але i да палёту савы прыслухоyваyся. Цiкава было, цi схопiць яна яго шапку замест зайчыка. Будзе тады пра што сябрам-паляyнiчым расказаць.

Але нешта бянтэжыла чуйную асцярожную птушку. Можа, тое, што «зайчык» не рухаyся, увесь час заставаyся на адным месцы.

А тым часам i зусiм сцямнела.

Дзед Алесь устаy. У апошнi раз махнулася над iм сава, але яе нельга было yжо разгледзець у паветры.

Ехаy дзед дадому y добрым настроi, усмiхаyся сам сабе. Што зробiш, не толькi y яго не атрымалася паляванне, але i y савы таксама.

Можа, у наступны раз пашанцуе.

Чырвонагаловiкi

Меншаму Ягоркаваму брацiку Максу надта хацелася трапiць у лес, у грыбы. Яго яшчэ рэдка адпускалi да дзеда на дачу. А Ягорка гэтулькi расказваy пра лес i пра грыбы.