Сляды волатаў

І вось Макс трапiy на дачу i не адставаy ад дзеда: «Хацю y лес, у грыбы!»

Сабралiся i пайшлi. А яшчэ лета, не зусiм грыбная пара. Добра, калi пашчасцiць на каласавiчкоy – гэтак завуць летнiя грыбы.

Лес не суцешыy. Крышку шэранькiх радовачак трапiлася. Адгукнулiся яны на летнi дожджык. А вось баравiчок-каласавiчок не трапляyся.

Ды тут невялiкая прыгода здарылася: адкуль нi вазьмiся наплыла хмарка i лiнула даволi спорным летнiм дожджыкам. Давялося дзеду хаваць унукаy пад кашлатай ялiнай, як пад вялiкiм парасонам.

А заадно i прывал ладзiць.

Распалiy дзед пад ялiнаю невялiкае вогнiшча, нанiзаy на ражончыкi кавалачкi сала, каб унукi самi яго на агнi смажылi. Макс i пра грыбы забыyся. Надта ж спадабалася падсмажанае на ражончыку сала. Ды яшчэ з маладым агурочкам.

Пакуль падмацоyвалiся, i дожджык скончыyся. Сонца выглянула, заблiшчалi на лiстах дрэy i на траве дажджавыя кроплi. Дзед перад выхадам з лесу зазiрнуy да маладых елачак, што раслi пры асiннiку. І во грыбное шчасце – мiж дзвюх елачак, як салдаты, стаялi два чырвонагаловiкi! Адзiн большы, са шляпкаю са сподачак, другi крыху меншы.

Лiчы, большы i меншы брацiкi.

– Ягорка, Макс, бяжыце сюды! Якая птушка тут на дрэве сядзiць!

Унукi пабеглi, i востры на вока Ягорка не мог не yбачыць грыбы.

– Дзед, якая птушка! Сюды глянь!

Грыбы yнукi зразалi самi. І неслi iх дадому y руцэ, як эстафету.

Сустрэчныя з захапленнем i зайздрасцю глядзелi на грыбных шчаслiyчыкаy. Адна жанчына не yтрымалася:

– Паглядзiце, якiя чырвонагаловiкi iдуць!

Птушкi i вырай

Сапраyдны прыход вясны пачынаецца з вяртаннем птушак з выраю – з тых далёкiх i блiзкiх цёплых краёy, куды яны адляталi восенню, каб перажыць зiму.

Першага людзi заyважаюць грака, птушку вялiкую, чорную, з белаю дзюбаю. Жывуць гракi паблiзу чалавека, вясною пачынаюць ладзiць гнёзды нават у скверах i парках.

За горадам, калi яшчэ i снег не зусiм растаy у палях, i марозiкi бываюць ноччу i ранiцай, у сонечным небе нястомна звiнiць песняй жаyранак.

Аднымi з першых з’яyляюцца i плiскi, невялiкiя прыгожыя птушкi з доyгiм чорным хвастом, якiм яны нястомна пакiyваюць, калi бегаюць па зямлi i шукаюць на спажыву розных казюрак. Пра плiсак людзi гавораць, што яны сваiмi хвосцiкамi лёд на рэках разбiваюць, бо y гэтую пару на рэках пачынаецца ледаход.

Гучна аб прыходзе вясны заяyляюць вялiкiя птушкi – дзiкiя гусi i жураyлi. Іх касякi ляцяць высока y небе, i галасы чуваць далёка навокал.