Сляды волатаў

Пачуy, мабыць, Шарак, што дзед варухнуyся, скочыy долу i знiк у сваiм закутку пад ложкам.

Надыходзiла пара «заячых вяселляy», i магутны клiч прыроды зваy Шарака з цёплай хаты y снежныя i марозныя палi.

Наблiжалася развязка. Дзед Алесь прынёс ад шаyца новыя ялавыя боты. Рэч дарагая i неабходная. Хочаш – зiмою абувай, пры цёплых анучах ног не памарозiш, i вясною, у самую бездараж такiя боты не прамокнуць, ногi сухiя будуць.

Скуру ялавiчную на базары дзед сам купляy, боты майстар Яyхiм шыy, якi нiколi браку y рабоце не даваy.

Вечарам з сябрам-суседам дзед Алесь боты «абмыy», як i належыць. І, калi сусед пайшоy, яшчэ доyга прытупваy ботамi па хаце, пакуль баба Ганна не yклала падвяселенага дзеда спаць.

А ранiцаю бабуля Ганна ажно з двара пачула адчайны дзедаy крык: «Ганна, Ганна! Ідзi паглядзi, што гэты паршывец нарабiy!»

Спалоханая, нават дверы за сабою не зачынiyшы, убегла y хату. Дзед стаяy у бялiзне i толькi пальцам паказваy пад лаву, дзе пакiнуy на ноч свае боты. Але што гэта былi за боты! Над кучаю скураных стружак толькi жалобна хiлiлiся да сцяны халявы.

Нi дабротных перадоy, якiя гэтак выштукоyваy майстар Яyхiм, нi скураных падэшваy як i не было.

– Ну я яго, паршыyца!.. – дзед ухапiyся за качаргу.

І каб не расчыненыя бабай Ганнай дзверы, засталася б ад Шарака толькi шкурка на зiмовую шапку i ладны чыгунок смажанай у печы зайчацiны, каб дзеду Алесю справiць памiнкi па сваiх незвычайных, самых лепшых за жыццё ялавых ботах.

Шарак, ледзь не збiyшы бабу Ганну з ног, ламануy з хаты туды, дзе суджана была яму воля i снегавое поле.

А y вёсцы i дасюль яшчэ, калi yбачаць зайца, жартуюць: «Глядзi, Алесевы ялавыя боты пабеглi!..»

Каляндар прыроды

Сакавiк

Першы вясновы месяц. Называецца так таму, што пачынае iсцi бярозавы сок, бярозавiк. Украiнцы называюць гэты месяц беразнем. Па-руску назва месяца – «март», у даyнiну i y беларусаy – марац. Названы месяц так быy па iменi старажытнарымскага бога вайны Марса.

У сакавiку ноч i дзень зроyнiваюцца, i днi паступова большаюць, а ночы робяцца карацейшымi.

Удзень добра yжо прыгравае сонца. З дахаy, дзе яшчэ заставаyся снег, звонка звiнiць кроплямi капеж. З’яyляюцца y полi першыя праталiны, а y зацiшку на прыгрэве маленькiмi сонейкамi жаyцеюць кветкi падбелу, па-руску – «мать-и-мачеха». На вербах пачынаюць распускацца пупышкi, з-за таго што яны бухматыя, iх называюць коцiкамi. Ладзяць гнёзды гракi, якiя yжо вярнулiся з выраю.