Сляды волатаў

Дзед Алесь злавiy яго y самым канцы жнiва. Кiнуyся зайчык уцякаць, заблытаyся y аyсе, i дзед накiнуy на яго пiнжачок. Папiшчаy, папiшчаy, паплакаy зайчык ды i суцiшыyся y дзеда за пазухай. Не выпускаць жа яго y халодныя жнiвеньскiя росы. Ды i yнукам пацеха будзе.

І сапраyды, дзецям было i клопату, i забавы. І кармiлi зайчыка, i спаць клалi, i гулялi з iм. Зайчык хутка прыручыyся, асвоiyся жыць з людзьмi. Ужо i падрослы, калi яго yмудралiся злавiць за вушы i пасадзiць на каленi, то сядзеy, слухаy, як яго гладзяць, – зусiм коцiк.

Назвалi зайчыка без лiшнiх выдумак Шарачком. Сваю пасцель, па-заячаму лёжку, ведаy. Дзецi наслалi яму анучак пад ложкам, саломкi, там у куце ён мог i схавацца, i адпачыць. І туалет сам сабе здагадаyся знайсцi. У качаргешнiку пры венiку свае шарыкi пакiдаy, не разносiy iх па хаце.

Капусных лiсцiкаy, буракоy, морквы Шарачку хапала. І на пачатак зiмы ён вырас у даволi ладнага зайчыка, якога yжо, як коцiка, на каленi не пасадзiш. На зiму y пушыстую шубу yбраyся i стаy намнога прыгажэйшым.

Але дзяцей, як i раней, сустракаy у парозе, выпiсваy вакол кругi, танцаваy ад радасцi. Тым i моркаyку зарабляy, хаця бабуля Ганна дабрадушна пакрыквала на yнукаy, што гэты бальшун да вясны адзiн усю назапашаную моркву з’есць.

Але не толькi пышная шэрсць вырасла на Шарачку. Раслi i зубы, работы прасiлi. Аднойчы дзед Алесь агледзеyся, што за ноч ад новага бярозавага венiка застаyся толькi дзяркач. Аб’еy, абцыкляваy яго за ноч шарак. Атрымаy за гэта лупцоyку, але лупцоyкай справу не вырашыш.

Пачухаy дзед патылiцу. Малы заяц – малыя клопаты. Вялiкi заяц – большыя клопаты. Са звяркамi як з дзецьмi. Прыручыy звярка, чалавеча, – адказвай за яго. Цяпер душа звяркова на тваiм сумленнi.

Прыдумаy дзед Алесь выйсце: пачаy прыносiць зайцу бярэмца асiнавых галiнак. Таму яму на ноч i была работа. Заяц сваiмi вострымi зубамi-разцамi не толькi абгрызаy галiнкi, але i рэзаy iх на кавалачкi, як брытваю. Нават дарослыя дзiвiлiся, што y зайца такiя вострыя зубы.

Прыйшла зiма, заяц вырас, i яго yжо не Шарачком, а Шараком клiкаць пачалi.

Зiмою мароз наглуха замуроyваy сваiмi роспiсамi шыбы на вокнах, у якiя доyгiмi начамi свяцiла белая поyня. Прачнуyся неяк дзед Алесь ад дзiyнага гуку. Звычайна Шарак ноччу цiха гуляy па хаце, нiкога не будзiy. А тут бачыць дзед, што заяц на заднiх лапах на лаве стаiць, у акно глядзiць, туды, дзе мароз, дзе холадна, дзе снег у палях. І лапамi злёгку па шкле пастуквае, быццам просiцца туды, дзе снежна i месячна.