Сляды волатаў

Птушкi стараюцца рабiць свае гнёзды y зацiшных, утульных месцах. Але гэтага не скажаш пра чарацянак, невялiкiх светла-бурых птушачак. Ёсць чарацянкi балотныя, трысняговыя, садовыя. Гэтыя птушкi робяць свае гнёзды y выглядзе кошыка, падвешваючы яго мiж сцяблiнак, знутры высцiлаюць лiсцiкамi, пухам. Пад ветрам сцяблiнкi трыснягу, крапiвы (калi гняздо пры доме y садзе) хiстаюцца, i птушаняты люляюцца y iм, як у калысцы.

Гнёзды робяць i тыя птушкi, якiя не адлятаюць у вырай. Напрыклад, сiнiчкi. Яны розныя жывуць у нас, але мы найлепш ведаем i часцей бачым сiнiцу вялiкую.

Гнёзды y лесе i y садах яны робяць у дуплах, у шчылiнах дрэy i нават у вулiчных лiхтарах. Знутры гнёзды высцiлаюць, як i yсе iншыя птушкi. За лета сiнiца можа вывесцi два вывадкi птушанят.

Сiнiцы, як i большасць усiх пеyчых птушак, знiшчаюць многа садовых i лесавых шкодных насякомых. Людзi робяць для сiнiчак домiкi, як i шпакам, толькi крыху меншыя. Калi y вашым садзе ёсць сiнiчнiк, то гэтых прыгожых i вясёлых птушак можна бачыць круглы год.

«Лавi, дзед, зайца!»

Гэтак Ягорка пацвельваy дзеда да канца лета. А пачалося вось з чаго.

Вырашыy дзед абкасiць траву, што звiсала над разоркаю на дачы. Пасля дожджыку вiльготная трава касiлася лёгка. Дзед ужо ад варотцаy да парога дайшоy. Узмахнуy касою – i спынiyся. Здалося, што нейкi шэры каменьчык ляжыць у разорцы. Адклаy дзед касу yбок, апусцiyся на каленi. Сапраyды, пад травою ляжаy шэры камячок, жывы, хаця i не рухаyся.

Зайчаня. Дзед схапiy яго y прыгаршчы. Камячок адразу ажыy, цёпла заварушыyся y дзедавых руках, пачаy драпацца лапкамi, пiшчаць, як дзiця малое плача. Дзед расхiнуy рукi i з цiкавасцю глядзеy на зайчанятка. Вушкi на канцах цемнаватыя, паварушваюцца, спрабуе вызвалiцца. А yвесь велiчынёй з дзiцячую пуховую рукавiчку. Палюбаваyся дзед на звярка i апусцiy яго на зямлю. Зайчанятка хуценька закумiльгала па разорцы да ганка суседскай дачы i знiкла пад iм.

Пра гэта дзед расказваy Ягорку тыднi праз два, калi яны yдвух ехалi на дачу.

Шкадаваy Ягорка, што яго не было тады i ён не пабачыy маленькага зайчыка.

Затое давялося бачыць падрослага. Калi падыходзiлi да ганка, дзед нечакана спынiyся i таямнiча паказаy сабе пад ногi. Ягорка прыгледзеyся, але нiчога не мог угледзець. Блiшчалi на траве кропелькi пасля нядаyняга спорнага дажджу, чарнела граззю града. Дзед тым часам паволi прысеy, выставiy уперад рукi i адважна плюхнуyся долу.