Сляды волатаў

І з-пад рук у яго нечакана выскачыy велiкаваты, з ладнага коцiка зайчык, на iмгненне прыпынiyся, каб агледзецца, натапырыy лапушыстыя вушы i сiгануy пад кусты парэчак.

Радасны Ягорка азiрнуyся на дзеда. На ногi yставаy не дзед, а сам чорт з балота! Твар чорны ад гразi, рукi чорныя, штаны таксама. Як тут не зарагочаш! Падумалася Ягорку, што i заяц, мабыць, з-пад кустоy глядзiць на дзеда i смяецца. Таму y добрым гуморы Ягорка часам пацвельваy: «Лавi, дзед, зайца!».

Восенню Ягорку яшчэ раз давялося палюбавацца на iхняга дачнага зайца.

Ранiцай хлопчык сядзеy за сталом насупраць акна i yгледзеy, як да былой капуснай градкi па-гаспадарску клыпаy прыгожы шэры звярок. Прысеy, павёy лапушыстымi вушамi. Ягорка падхапiyся, каб паклiкаць дзеда. Заяц заyважыy Ягорку i вялiкiмi скачкамi кiнуyся прэч.

Павучок-падарожнiк

Як толькi белым зацвiце y палях грэчка, трывожна закружаць над iмi чароды кнiгавак. Птушкам здаецца, што снегам зацерусiла i яны спазняюцца y вырай. Таму i затурбавалiся, збiлiся y чароды i гатовы ляцець у далёкiя заморскiя краiны.

Прыкладна y гэты ж час у сонечныя днi раптам паляцiць-паплыве y небе серабрыстае павуцiнне. І нiхто не можа патлумачыць, чаму i як яно з’явiлася, бо цяжка yбачыць, хто кiруе павуцiнкамi.

А гэта маленькi спрытны павучок выпусцiy з сябе павуцiнку i прыклеiy яе да травiнкi. Большае i большае павуцiнка, трапеча на ветры. Тады павучок перакусвае той кончык, якi прымацаваy да травiнкi. Павуцiнка yзлятае yгору, а на ёй i павучок. Павуцiнка можа быць два-тры метры даyжынёй.

Павучок, як вопытны авiятар, кiруе павуцiнкаю, прабягае па ёй, тады павуцiнка робiцца карацейшая i апускаецца нiжэй.

Гэтак i ляцiць павучок, пакуль павуцiнка не зачэпiцца за што-небудзь трывалае, напрыклад за дрэва. Тады павучок пакiдае свой «самалёт», хаваецца пад карынку на ствале. І нiхто яго не бачыць, пакуль не прамiне зiма. А нам здаецца, што павуцiнка сама па сабе з’явiлася i проста так ляцела.

Высока курлыкаюць жураyлi, вяслуюць у вырай. Плыве y небе густое срэбра павуцiнак.

Цяпер мы ведаем, што гэта павучкi перабiраюцца на новае месца жыхарства.

Цi ссе мядзведзь лапу?

У канцы лiстапада, калi на парозе зiма, мядзведзь залазiць у бярлогу, каб праспаць усю зiму да вясны. Людзi гавораць, што, каб не адчуваць у гэты час голаду, мядзведзь ссе лапу. Ён робiць бярлогу y дрымучым лесе пад вываратнем цi y выкапанай яме. Высцiлае бярлогу голлем, апалым лiсцем, мохам. А зверху навальвае вялiкую кучу галля.