Сляды волатаў

Накiдае снегу на галлё, i y бярлозе цёпла будзе, ды i заyважыць яе можна толькi па тым, што пар? а падымаецца над гурбай – дыхае мядзведзь. Калi зiма доyгая, суровая, то вылезе мядзведзь з бярлогi толькi y сакавiку.

Яшчэ з лета мядзведзь рыхтуецца да зiмовай спячкi, назапашвае на сабе тлушч, якi будзе яму замест ежы. Есць ён усё: дробных звяркоy, жабак, лiчынак, слiмакоy, птушыныя яйкi, ягады, грыбы, арэхi, фрукты, траву, а калi пашанцуе, упалюе лася, казулю. Усёедны звер мядзведзь, i таму тлушчу ён назапашвае на зiму дзясяткi кiлаграмаy, тлушч i кормiць яго, i сагравае зiмой.

Але на самай справе не так ужо i глуха спiць мядзведзь зiмовым сном, хутчэй моцна дрэмле. А вось наконт лапы адны гавораць, што ён нос прыкрывае, каб цяплей дыхаць было, другiя – што лапу ссе, каб не так адчуваць голад. А паляyнiчыя тлумачаць, што зiмою y мядзведзя сыходзiць з лап тоyстая, натаптаная за лета скура, вырастае новая. Вось i свярбiць гэтая старая скура, i, каб хутчэй яна злезла i не перашкаджала, ён i злiзвае яе сваiм шурпатым языком.

Пакуль мядзведзь дрэмле, у мядзведзiцы y бярлозе нараджаюцца двое-трое медзведзянятак. Да вясны яны вырастуць у бярлозе велiчынёй з маладога сабачку, таму, калi вылезуць, ужо yмеюць шукаць ежу.

Залягае y зiмовую спячку i яшчэ адзiн звер, пра якога не гавораць, што ён ссе лапу. У адрозненне ад двухсоткiлаграмовага мiшкi, барсук зусiм малы ростам – не большы за метр, вагой у дзесяць разоy меншы – кiлаграмаy дваццаць. Галава y яго невялiкая, выцягнутая, шчокi i лоб белыя з чорнымi палосамi, а сам барсук тоyсты.

Лапы дужыя, з кiпцюрамi, каб лягчэй было капаць зямлю. Жыве барсук у норах, яны y яго прасторныя, цэлыя апартаменты, сапраyдная падземная шматпакаёвая кватэра.

Цяпер i на мядзведзяy, i на барсукоy паляванне забаронена, яны занесены y Чырвоную кнiгу Беларусi.

Сняжынкi-дажджынкi

Пад летнiм сонцам высыхае ранiшняя раса. Развейваецца лёгкi туманок, якi сабраyся над рачною i азёрнаю вадою. Вадзяная па?ра падымаецца yгору на многiя-многiя кiламетры i ператвараецца y паравы газ.

Ён такi лёгкi i празрысты, што не замiнае сонечным промням пранiкаць на зямлю. На вялiкай вышынi, дзе сорак градусаy марозу, газ ператвараецца y мiкраскапiчныя кропелькi. Патрэбен цэлы мiльён такiх кропелек, каб утварылася адна кропля вады. І раптам з космасу y гэтыя кропелькi залятае касмiчная пылiнка, i кропелькi ператвараюцца y ледзяныя крышталiкi. Яны злучаюцца адзiн з адным, i атрымлiваецца сняжынка.